میراث سبز ایران

فاطمه عباسی| روزنامه نگار

صدای آب نبض یک مکاشفه است. در سرزمینی که خورشید سخاوتمندانه می‌تابد هنر رام کردن آب و خلق سایه در دل یک باغ محصور عالی‌ترین شکل هنر است. این هنر، رؤیای ساختن بهشتی کوچک روی زمین را تجسم می‌بخشد؛ بهشتی که در آن هندسه به خدمت طبیعت درمی‌آید و معماری در برابر عظمت درخت سر خم می‌کند. باغ ایرانی یک باغ معمولی نیست؛ یک جهان‌بینی کامل است که در قاب چهارباغ‌ها، کوشک‌های میانی و جوی‌های روان تعریف می‌شود. این میراث زنده، از نمونه‌ نخستینش در پاسارگاد که ذهن جهانگشایی چون کوروش را به نظم واداشت تا شاهکارهای دوره‌های بعد که هر یک با لهجه‌ اقلیم خود سخن می‌گویند، یک داستان پیوسته را روایت می‌کند؛ داستانی از هوش، هنر و اشتیاق انسان برای ساختن جهانی بهتر از آنچه طبیعت به او عرضه کرده است. یونسکو سال ۲۰۱۱ با ثبت ۹ نگین از این گردنبند سبز شهادت داده که این داستان دیگر تنها متعلق به ما نیست، بلکه بخشی از حافظه‌ مشترک بشریت است.