شاهدان خاموش شهر

فاطمه عباسی| روزنامه نگار

شهر، تنها کالبدی از خیابان‌ها و بناها نیست؛ حافظه‌ای است زنده که در هر گوشه‌اش، داستانی برای شنیدن دارد. در میان همهمه و شتاب زندگی روزمره پایتخت، مردان و زنانی از جنس سنگ و برنز، ساکت و استوار هستند. آنها نیاکان فرهنگی و علمی ما محسوب می‌شوند که از قاب تاریخ بیرون آمده و در قاب شهر نشسته‌اند تا یادآور شوند که این خیابان‌ها و میدان‌ها تنها مسیر عبور نیستند، بلکه بخشی از هویت ما را در خود جای داده‌اند. این تندیس‌ها، نقطه‌های تلاقی گذشته و حالند؛ جایی که کودکی دست در دست مادرش، برای لحظه‌ای به چهره سنگی فردوسی خیره می‌شود یا دانشجویی در سایه مجسمه امیرکبیر، کتابش را ورق می‌زند. دیروز با رونمایی از تندیس نقاش نامدار «کمال‌الملک» در تهرانسر، به این خانواده خاموش اما پرابهت، عضو دیگری اضافه شد. به همین بهانه، به سراغ این همنشینان دائمی شهروندان تهرانی رفتیم؛ از حکیم طوس در قلب میدان فردوسی تا آرش کمانگیر در قامت یک اسطوره ملی در میدان ونک. این گزارش، تلاشی است برای شنیدن قصه این شاهدان خاموش؛ سفری تصویری برای بازخوانی هویت حک‌شده بر سنگ‌ و فلز در جای‌جای تهران.‌