طریق بهشت

فاطمه عباسی| روزنامه‌نگار

با پیچیدن نوای «غریب‌الغربا» در هیئت‌ها و برافراشته شدن پرچم‌های عزا، تقویم خبر از رسیدن روزهای پایانی صفر می‌دهد؛ روزهای اندوه و عزا. روزهای پایانی این ماه برای ما ایرانیان روزهای سرشار از وداع است؛ سوگواری در اندوه رحلت رسول مهربانی‌ها حضرت محمد مصطفی(ص)، تعزیت در مظلومیت سبط اکبرش، امام حسن مجتبی(ع) و به سوگ نشستن در شهادت غریبانه شمس‌الشموس، حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع). این روزها ایران یکپارچه بیت‌الاحزان می‌شود، گویی هر کوچه‌ای تکه‌ای از مدینه و بقیع است و هر دل، زائری که در این ترافیک اندوه به‌دنبال مأوایی برای آرامش است. آیین‌های سوگواری دهه آخر صفر جلوه‌ای از این پیوند عمیق و ابدی میان مردم و خاندان وحی است که در قالب اشک‌ها، سینه‌زنی‌ها و نذری‌های عاشقانه تجلی می‌یابد. در پهنه این سوگواری ملی جاده‌های منتهی به مشهد مقدس شاهراه‌های تجلی عشق و خدمت شده‌اند. زائران پیاده، فرسنگ‌ها راه را به شوق یک سلام در صحن انقلاب گز می‌کنند و در این مسیر موکب‌داران آستین همت بالا زده‌اند تا با استکانی چای، لقمه‌ای نان و سقفی برای استراحت مرهمی بر پاهای خسته زائران باشند. این ایستگاه‌های صلواتی تجسم عینی همدلی و مهمان‌نوازی مردمی است که تمام دارایی خود را نذر آرامش مسافران خورشید کرده‌اند. اما قاب‌های این گزارش تصویری وقتی کامل می‌شود که چشم در چشم زائراولی‌های کاروان آبادان بدوزیم؛ زائرانی خسته از گرمای جنوب اما پر از امید که راه طولانی سفر را به جان خریده‌اند تا برای نخستین بار چشمانشان به گنبد طلایی حرم رضوی روشن شود. آنها که سال‌ها با دلشان زائر طوس بودند اکنون با پاهای خود قدم به بهشت رضا می‌گذارند. این گزارش روایتی تصویری است از این شور ناب، از سوگواری‌های خالصانه در حسینیه‌ها و خانه‌های سیاهپوش تا اشک‌های شوق در بدو ورود به حرم، خستگی‌های شیرین جاده و نذرهای بی‌ریای موکب‌داران در آخرین روزهای صفر.