زائران کوچک
روایت تصویری از حضور کودکان زائر و میزبان در مسیر پیادهروی اربعین
فاطمه عباسی| روزنامه نگار
صدایشان در غلغله میلیونی زائران گم میشود، اما حضورشان نه. در میان موج بیپایان جمعیت سیاهپوش، این کفشهای کوچک رنگی، کلاههای آفتابگیر بچگانه و کالسکهها هستند که روایت دیگری را از پیادهروی اربعین آغاز میکنند. اینجا، جایی که بزرگسالان برای طی کردن یک مسیر معنوی قدم برمیدارند، کودکان یک تجربه بیسابقه را کشف میکنند. مسیر ۸۰کیلومتری نجف تا کربلا برای آنها نه با شمارش عمودها که با شمارش خوراکیهای نذری و دستهای مهربانی که بهسویشان دراز میشود، معنا پیدا میکند.
برای این لشکر کوچک، موکبها ایستگاههای بازی و استراحتند و پرچمهای سیاه، نشانههای یک راه خاص. اینجا حافظه یک نسل در حال ساختهشدن است؛ حافظهای که بوی اسپند موکبها، طعم چای عراقی و خستگی شیرین رسیدن به مقصد را در خود ثبت میکند. اربعین برای این نسل، قصهای نیست که در آینده برایشان تعریف کنند؛ یک تجربه زیسته است که همین حالا با تمام وجودشان لمس میکنند و در آن، مفاهیم «ایثار» و «عشق» به تجربهای ملموس تبدیل میشود.
اما این روایت یکسویه نیست؛ درست در کنار کودکانی که همقدم با بزرگترها راهی کربلا هستند، لشکر دیگری از بچهها ایستادهاند که خود را میزبانان این مسیر میدانند. کودکان موکبدار عراقی و ایرانی، با سینیهای کوچک خرما، دستمالهای کاغذی و کاسههای آبمیوه، ایستگاههای کوچک مهربانی ساختهاند. آنها با جثههای نحیفشان، آداب میزبانی را در گرمای طاقتفرسا تمرین میکنند و به زائران یادآور میشوند که خدمت در این مسیر، سن و سال نمیشناسد. این گزارش تصویری، تلاشی است برای ثبت همین لحظات ناب؛ قابهایی از کوچکترین زائران و موکبداران امسال که در بزرگترین همایش پیاده جهان، نه فقط راه میروند و خدمت میکنند که ریشه میدوانند؛ روایت از آیندهای که در همین قدمهای کوتاه و دستهای کوچک امروز، در حال شکلگیری است.
