«ریلیمو» یا عادیسازی ابتذال فرهنگی
پلتفرم پخش فیلم و سریال «فیلیمو» اخیرا جشنوارهای به راه انداخته تحت عنوان «ریلیمو» با این شعار «داستانت را عمودی روایت کن».
تمرکز این جشنواره بر تولید سریالهای اپیزودیک عمودی و بسیار کوتاه(حدود یک دقیقه) است که فضایی شبیه فضای اینستاگرام دارد.
این جشنواره منتقدانی پیدا کرده است. منتقدان بر این باورند که چنین جشنوارههایی بهجای تکیه بر خلاقیت و ارزشهای هنری، بیشتر بر سوژههای جنجالی مانند خیانت، روابط عاطفی پیچیده و عشقهای مثلثی برای جذب سریع بازدیدکننده تمرکز دارند.
برای همین منتقدان بر این باورند نهادهای نظارتی مثل «ساترا» باید واکنش لازم را در قبال چنین رویدادهایی داشته باشند و موضع انفعالی نگیرند.
از سوی دیگر، منتقدان بر این باورند که برگزاری این جشنواره تلاشی برای رسمیت بخشیدن و اعطای اعتبار به «ابتذال فرهنگی» است که میتواند شبکه نمایش خانگی را به سمت تولید آثار سطحی، کوتاهعمر و مبتنی بر جذب مخاطب به هر قیمتی سوق دهد.
تقلای ترامپ برای
کوچکنمایی جنگ با ایران
ترامپ اخیرا با انتشار پیامی، آمار کشتهشدگان نیروهای آمریکایی در شماری از جنگهای چند دهه اخیر را با عملیات نظامی علیه کشورمان و ونزوئلا مقایسه کرد.
ترامپ گفت که جنگ افغانستان طی ۲۰ سال 2 هزار کشته
جنگ عراق طی ۹ سال، 4600کشته
جنگ ویتنام طی ۱۹ سال و 5ماه، ۵۸ هزار و ۲۲۰ کشته و جنگ کره طی 3سال و یکماه ۳۶ هزار و ۵۷۴ کشته برای آمریکا به همراه داشته است.
رئیس دولت تروریستی آمریکا سپس با اشاره به عملیات یکروزه در ونزوئلا نوشت: این عملیات بدون هیچ تلفاتی از آمریکا انجام شد.
او همچنین شمار کشتهشدگان آمریکا در درگیری نظامی با ایران را ۱۸ نفر اعلام کرد.
اما ردیف کردن نام جنگهای گذشته توسط ترامپ برای کماهمیت جلوه دادن تلفات آمریکا در برابر ایران، یک مغالطه تمام عیار است.
برخلاف ادعای ترامپ، در ونزوئلا جنگی رخ نداد، بلکه تنها یک عملیات ویژه توسط نیروهای «دلتا فورس» برای ربودن رئیسجمهور این کشور انجام شد که با واکنشی از سوی ارتش ونزوئلا همراه نبود.
از سوی دیگر، جنگهای قبلی آمریکا در مقایسه با جنگ علیه ایران، تفاوت ماهوی دارد.
در جنگهای افغانستان، عراق، ویتنام و کره، ارتش آمریکا از نیروی زمینی استفاده کرد اما در نبرد با ایران، تاکتیک آمریکا ترکیبی از حملات هوایی گسترده و محاصره دریایی است و نیروهای زمینی از پایگاههای خود خارج نشدهاند.
با اینکه نبرد با ایران صرفا هوایی و دریایی بوده و برخورد تنبهتن زمینی رخ نداده، آمارهای رسمی آمریکاییها از ۱۸کشته و بیش از ۴۰۰ زخمی حکایت دارند.
دادن این حجم از کشته و زخمی در یک عملیات صرفا هوایی، پدیدهای بیسابقه است که در جنگهای قبلی دیده نشده بود.
از سوی دیگر، اگر آمریکاییها چنان که ادعا میکنند، واقعا بهدنبال حمله زمینی به ایران باشند، شدت درگیری و تلفات آن به قدری خواهد بود که جنگهای گذشته در مقایسه با آن، شبیه یک شوخی بهنظر خواهند رسید.
چرا دست از سر پایگاه «جُفیر» برنمیداریم؟
پایگاه جُفیر در بحرین، از نخستین روزهای جنگ تحمیلی سوم در فهرست اهداف ایران قرار گرفت. براساس برخی آمارها، این پایگاه حدود۴۰ بار با موشکهای فاتح، ذوالفقار، دزفول و پهپادهای شاهد۱۳۶ هدف قرار گرفته است؛ اما چرا ایران دست از سر این پایگاه برنمیدارد؟
این پایگاه که در ۳۰۰ کیلومتری ساحل بوشهر قرار دارد، میزبان ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا و مرکز فرماندهی سنتکام است.
جُفیر بهدلیل داشتن زیرساختهای لجستیکی، تعمیراتی و ارتباطی گسترده، قلب تپنده نظارت بر تجارت دریایی و واکنش سریع آمریکا در خلیجفارس محسوب میشود.
این پایگاه مرکز تکنولوژی و هوش مصنوعی نیز بهحساب میآید. از سال ۲۰۲۱، این پایگاه به محل استقرار شناورهای بدونسرنشین مجهز به هوش مصنوعی تبدیل شده که وظیفه شناسایی، مینروبی و پایش تردد دریایی را بر عهده دارند. همچنین سامانههای پدافندی پاتریوت و رادارهای هشداردهنده برای حفاظت از ناوهای هواپیمابر در این پایگاه مستقر هستند.
حملات ایران بهویژه به سولههای نگهداری شناورهای بدونسرنشین (USV)، ضربهای کلیدی به شبکه عملیات دریایی آمریکا وارد کرده است.
این موضوع باعث اختلال شدید در مرکز کنترل دریایی آمریکا شد، بهطوری که آنها مجبور شدند برای حفظ نظارت خود، ناو هواپیمابر و شناورهای جدیدی به منطقه اعزام کنند.
هدف قرار دادن جُفیر، فراتر از یک حمله نظامی ساده است و نشان میدهد که واقعیتهای میدان جنگ با محاسبات اولیه آمریکا تفاوت زیادی دارد.
نقد خبر
در همینه زمینه :