104مسابقه 308گل

با توجه به افزایش تیم‌ها از 32به 48تیم در جام‌جهانی و تعداد مسابقات از 64به 104بازی، پیش‌بینی می‌شد که این دوره رکورد تعداد گل را بشکند.


   مسابقه تاریخی کفش طلا یکی از دلایل پرگل شدن این دوره بود. امباپه، مسی، کین، بلینگام و هالند هر چه توانستند گل زدند. کیلیان گل‌هایش را دو رقمی کرد و با 22گل زده بهترین گلزن ادوار جام جهانی شد و چهارمین بازیکن با گل‌های دو رقمی در یک دوره. مسی پس از گلزنی در هر 5 بازی اول آرژانتین، نتوانست در 3بازی آخر گلی به 8گل خود اضافه کند. یک هافبک مثل بلینگام به‌تنهایی 7گل زد و یک پنالتی را هم به ساکا هدیه داد تا مقابل فرانسه هت‌تریک کند.

   تعداد گل‌ها بیش از نرخ انتظار گل بود. اگر گل به‌خودی‌ها (که هیچ مقدار xG ندارند) را حذف کنیم، ۲۹۴گل از ۲۷۱.۳ xG به ثمر رسیده است که تاکنون بزرگ‌ترین عملکرد فراتر از انتظار در هر جام‌جهانی ثبت شده است.


   پنالتی‌های از دست رفته در این دوره زیاد بود. فقط ۴۱ضربه از ۶۲ضربه پنالتی - چه در بازی عادی و چه در ضربات پنالتی آخر مسابقه - تبدیل به گل شدند (۶۶.۱درصد).
   مقصر اصلی آمار عجیب هدر رفتن پنالتی‌ها، مدافعان میانی بودند. آنها در این جام‌جهانی 11پنالتی زدند و فقط 5تا از این تعداد را گل کردند (45.4 درصد تبدیل به گل). اما مدافعان تنها دلیل پایین بودن نرخ تبدیل پنالتی به گل نبودند. بسیاری از بازیکنان بزرگ پنالتی‌های خود را از دست می‌دادند. مسی هر دو ضربه‌اش را از دست داد. امباپه یکی از 2ضربه‌اش را گل کرد. کای هاورتس یکی از دو ضربه‌اش را از دست داد. اشرف حکیمی، جاستین کلایورت و برونو گیمارش همگی پنالتی خراب کردند.
   کین و گرانیت ژاکا تنها بازیکنانی بودند که بیش از یک پنالتی زدند و هر دو را گل کردند. حتی کین در نخستین تلاش خود (مقابل کرواسی) پنالتی را خراب کرد اما به‌دلیل جلو آمدن دروازه‌بان حریف، داور دستور تکرار داد.
   فشار جام‌جهانی به وضوح در زمانی که بازیکنان برای زدن پنالتی پیش می‌روند، نقش دارد. در هیچ‌یک از 10لیگ برتر اروپایی در 20سال گذشته (از سال 2006) فصلی وجود نداشته که نرخ تبدیل پنالتی به گل به اندازه جام‌جهانی 2026پایین بوده باشد.

در این جام جهانی، 4بازیکن جدید به جمع 10بازیکن مسن تاریخ جام‌جهانی راه یافتند؛ کریستیانو رونالدو، گیرمو اوچوا، لوکا مودریچ و ادین ژکو. مانوئل نویر، وزینیا و فرناندو موسلرا نیز در این مسابقات حضور داشتند و به این ترتیب 7بازیکن حاضر در این جام، 40سال یا بیشتر سن داشتند. پیش از این مسابقات، فقط 7بازیکن (از سال 1966) سابقه حضور در جام‌جهانی پس از 40سالگی را داشتند. این تعداد در تابستان امسال دو برابر شد.

4بازیکن جدید نیز در فهرست 10گلزن مسن این رقابت‌ها جای خود را پیدا کردند؛ رونالدو، مسی، ایوان پریشیچ و مارکو آرناتوویچ. مسی همچنین رکورد مسن‌ترین بازیکنی که در جام‌جهانی هت‌تریک کرده را شکست.

در ۱۰۴بازی، ۳۰۸گل به ثمر رسید که ۱۳۶گل بیشتر از هر جام جهانی دیگری است؛ با ۴۰بازی بیشتر از دوره‌های قبلی.

براساس میانگین گل در هر بازی هم، شاهد رشد بودیم و این دوره پربارترین جام‌جهانی در چند دوره اخیر بود؛ با میانگین گل‌ زده شده بیشتر؛۲.۹۶ در هر بازی. تنها سال ۱۹۷۰ میانگین گل بهتری از این دوره داشتیم (۲.۹۷).

کمی طول کشید تا در جام‌جهانی۲۰۲۶ بازی‌های پرگل ببینیم، به‌طوری که در ۱۵بازی اول، ۱۰بازی حداکثر 2گل داشت. با این حال، وقتی سیل گل‌ها باز شد، دیگر متوقف نشدند.

دور حذفی جام‌جهانی اغلب می‌تواند اتفاقات محتاطانه‌ای را رقم بزند، اما این بار جریان گل‌ها خیلی کند نشد. 3بازی از 8بازی مرحله یک‌هشتم نهایی، هر کدام 5گل داشت اما 4بازی مرحله یک‌چهارم نهایی در مجموع ۱۲گل به‌خود دید.

تیم‌ها نشان دادند که از انتخاب بازیکنان مسن نمی‌ترسند. میانگین سنی ترکیب اصلی در این جام‌جهانی از هر تورنمنت دیگری از سال۱۹۶۶ تا به امروز بالاتر بود. همه آنها موفق نبودند. وزینیا برای کیپ ورد که به‌تنهایی مانع بالاتر رفتن میانگین گلزنی در این رقابت‌ها شد، عالی کار کرد. دروازه‌بان ۴۰ساله کیپ ورد، در ۴بازی این تیم در جام‌جهانی۲۰۲۶، در مجموع 4مسابقه، از ثبت ۱۸گل جلوگیری کرد.