‌برای علی بیرو

بیرانوند فقط بهترین بازیکن زمین در بازی مقابل بلژیک نبود؛ این عنوان برای او خیلی کوچک است.
بیرانوند نماد شکست بت خودتحقیری و خودباختگی ایرانیان محروم و مظلوم است.
در بازی مقابل پرتغال خودش تعریف می‌کند که چه فارسی‌زبان‌های بسیاری  که قبل از بازی او را تمسخر ‌می‌کردند قبل‌از بازی، وقتی نوشته بود «چطوری کریس». فرهنگ خودتحقیری که در ادبیات ورزشی فردوسی‌پورها غوغا می‌کند، در زبان عده‌ای هم تبدیل می‌شود به تمسخر بیرانوند و بالابردن فوتبالیست اجنبی. به قول آقا امیر قلعه‌نویی، اگر چشم‌هایم آبی‌رنگ بود، بسیاری از همین آقایان با من طور دیگری برخورد می‌کردند.
اما همین بیرانوند وقتی پنالتی رونالدو را مهار کرد، این بت بزرگ خودتحقیری را در جان غرب‌زده‌ها شکست.
حالا در بازی‌ای که به قول رئیس فیفا مظهر مقاومت و شجاعت ایران بود، بیرانوند شد نماد مقاومت و شجاعت ایران؛ نمادی که آقا امیر قلعه‌نویی او را بعد از بازی در آغوش کشید و بارها از او تشکر کرد؛ نمادی که بسیاری از بزرگان فوتبال را به تحسین واداشت و نشان داد هرچند تیم ایران ‌ از وسط جنگ و تحریم و نانجیبی آمریکا عبور کرده تا به زمین سبز فوتبال پا گذاشته، مقابل غرب می‌ایستد؛ مقاوم و پرجرأت و شجاع و فکور. این جذابیت فرهنگ ایرانی است که در هر عرصه‌ای خود را نشان می‌دهد. زمانه ظهور استقلال و خوداتکایی ایران است. خوش زمانه‌ای است.