شهر سوگوار

فاطمه عباسی| روزنامه نگار

  پیش از آنکه صدای سنج و طبل در کوچه‌ها بپیچد و شهر یکپارچه نوحه شود، سکوتی سنگین و معنادار بر آن سایه می‌اندازد. این سکوت، صدای آماده شدن است. تهران در حال کوک کردن خود برای نواختن یک مرثیه 10روزه است. هر پرچمی که گوشه‌ خیابانی به اهتزاز درمی‌آید، سلامی است به یک حماسه؛ سلامی به حسین(ع) و به داستانی که قرن‌هاست سینه‌به‌سینه به ما رسیده. انگار دیوارهای شهر هم به احترام، شانه‌هایشان را برای تکیه دادن به کتیبه‌ها پایین آورده‌اند. اینجا یک همدلی نانوشته در جریان است؛ یک آمادگی قلبی که آرام آرام در چهره‌ شهر هم نمایان می‌شود. تهران ‌ مهیای میزبانی از بزرگ‌ترین و عزیزترین اندوهش می‌شود و این آمادگی‌ از هر هیاهویی، عمیق‌تر و شنیدنی‌تر است.