بر مدار حسین ع

فاطمه عباسی| روزنامه نگار

پیش از آنکه طبل‌ها به صدا درآیند آهن بر آهن می‌کوبند. صدای ساختن، صدای برافراشتن داربست‌هایی که قرار است به‌مدت 10روز، بخشی از معماری آشنای شهر شوند و هندسه کوچه و خیابان را به نفع روایتی قدیمی تغییر دهند به گوش می‌رسد: روایت مظلومیت حسین(ع) و یارانش در ‌ماه محرم. در گوشه‌ای دیگر، غبار از کتیبه‌ای تکانده می‌شود که یک سال تمام، صبورانه در بقچه‌ای پیچیده شده بود. تشت‌های مسی در انتظار روایتی از آب، برق می‌افتند. این ارکستری بی‌رهبر است. کارگر ساختمانی، هیئت‌دار قدیمی و مغازه‌دار جوان هر کدام گوشه‌ای از صحنه را آماده می‌کنند. هیچ‌کس منتظر دیگری نمی‌ماند با همزمانی غریب و باشکوهی که از اراده‌ای جمعی و نانوشته نشأت می‌گیرد. انگار روح این شهر با میثاقی کهن گره خورده تا در آخرین ساعات ذی‌الحجه، کاربری خود را تغییر دهد. خیابان‌ها به صحن انتظار بدل می‌شوند، میدان‌ها به خیمه‌گاه و سردر خانه‌ها‌ بیرق نصب می‌شود. شهر خود را برای میزبانی حقیقتی عریان آماده می‌کند؛ حقیقتی که هر سال، یک‌ ماه تمام، بر تمام جزئیات زندگی روزمره سایه می‌اندازد و آن را عمیق‌تر می‌کند. این قاب‌ها تصاویری از این دگردیسی عظیم‌اند که در سکوت و تکاپوی پیش از واقعه ثبت شده‌اند.