اهالی 13آبان تنها نماندند

محله ۱۳ آبان در جنوب تهران، یکی از مناطقی بود که در سال‌های جنگ ایران و عراق بارها طعم تلخ بمباران و موشک‌باران را چشید. اوایل فروردین ۱۳۶۴ اما سنگین‌ترین حمله به این محله انجام شد. در آن حمله 4موشک به مناطق مسکونی 13آبان اصابت کرد و در اثر آن 12نفر به شهادت رسیدند. 
محله‌ 13آبان و آپارتمان‌های کوچک و یک‌شکلش از نخستین خانه‌های گازکشی‌شده تهران به شمار می‌آمدند. آن روز، یکی از موشک‌ها به کوچه «شهریور ۸» خورد و چهار ساختمان مسکونی را ویران کرد. شدت انفجار به اندازه‌ای بود که ساکنان محله‌های اطراف و حتی اهالی حوالی چهارراه آرامگاه، لرزش زمین و موج انفجار را احساس کردند. وقتی مردم و نیروهای امدادی به محل رسیدند، صحنه‌ای شبیه میدان جنگ پیش چشمشان بود؛ خانه‌هایی که ساعتی قبل محل زندگی خانواده‌ها بود، حالا به توده‌ای از خاک و آهن تبدیل شده بود. 
پشت ساختمان‌های محله، فضای باز و زمین بایری قرار داشت که چند موشک دیگر نیز آنجا فرود آمده بود. برخی از موشک‌ها عمل نکردند و همین مسئله باعث شد ابعاد فاجعه گسترده‌تر نشود.  اما آن روزها هم اهالی 13آبان تنها نمانده بودند، ساکنان دیگر محله‌ها با شنیدن خبر خود را به این محله رسانده بودند. نیروهای بسیج و مردم عادی، شانه‌به‌شانه هم با بیل و کلنگ به آواربرداری مشغول شدند و مجروحان را بیرون کشیدند.