به زبان ساده این دو‌ماه چند‌چند شدیم؟

  آمریکا آمده بود حکومت ایران را تغییر دهد، مردم ایران را به زانو دربیاورد و کشور را به عصر حجر بازگرداند.
  آمده بود برنامه هسته‌ای و توان موشکی ایران را نابود کند.
حالا ببینیم این روزها که حرف از توافق می‌شود، چندچندیم؟
آنچه در این دو‌ ماه و اندی اتفاق افتاد اینطور است:
  با از بین رفتن جنگنده‌ها، عقب‌نشینی ناوها و هدف قرار‌گرفتن پایگاه‌هایش در منطقه، هیمنه نظامی آمریکا آسیب دید.
  در افکار عمومی جهان، به‌عنوان متجاوز شناخته شد.
  در داخل آمریکا و حتی میان بخشی از افکار عمومی خودش، تحقیر شد.
  میان آمریکا و متحدان اروپایی‌اش شکاف افتاد.
  اعتبارش در میان کشورهای عربی منطقه آسیب دید.
و در‌نهایت چه شد؟
  نه توانست برنامه هسته‌ای ایران را متوقف کند، نه توان موشکی را از بین ببرد.
  حالا مجبور است محاصره را کاهش دهد، درباره تحریم‌ها عقب‌نشینی کند، آزادسازی بخشی از پول‌های بلوکه‌شده را بپذیرد، جبهه مقاومت و محوریت ایران در آن را به رسمیت بشناسد‌ و حتی آتش‌بس در منطقه را قبول کند.
برای چه؟
  برای باز‌کردن تنگه هرمزی که پیش از این هم باز بود؛ آن هم نه صرفا باز کردن، بلکه واگذاری مدیریت امنیت و عبور و مرور آن به جمهوری اسلامی ایران.
خفتی بالاتر از این هم وجود دارد؟