گزارش
به شهادت کولهپشتیها
کولهپشتیهای دانشآموزان میناب به سفیران فرهنگی و نماد مظلومیت مردم ایران تبدیل شدهاند
رابعه تیموری | روزنامهنگار
قرار بود کولهپشتیهای کوچک سبز و قرمز و صورتی دخترکان و پسرکان مینابی فقط همراه و همسفر آنها در مسیر خانه تا مدرسه باشد و سنگینی کتاب و دفترهای پر از شعر و نقاشی و خواب و رویاهای کودکانه آنها را از دوششان بردارد، اما در روز سیاه 9اسفند ١٤٠٤ موشکهای تاماهاوک دشمن آمریکایی-صهیونی، تنهای نحیف و آرزوهای کوچک و بزرگ این کودکان را یکجا و برای همیشه به دل سرد خاک سپرد، این کولهپشتیها، حسرتهای این کودکان و رنج مادران آنها را در فضای مجازی و دنیای واقعی به نمایش گذاشتهاندتا به همه بگویند معین و محمد و همکلاسیهای آنها فقط کودکان معصوم و بیگناهی بوده اند که قربانی جنگ افروزیهای دشمن مدعی حقوق بشر شدهاند. این کولهپشتیهای آغشته به خون که از دانشآموزان شهید مدرسه شجره طیبه میناب بهجا مانده، این روزها به نماد و سفیران فرهنگی تبدیل شدهاند که مظلومیت کودکان میناب را برای دنیا روایت میکنند.
دنیا برای کودکان مینابی گریست
این روزها در پروفایل و شناسه فضای مجازی بسیاری از کاربران ایرانی تصاویری از کولهپشتیهای رنگی خونآلود دانشآموزان میناب، در کنار تصاویر پرچم کشورمان به چشم میخورد و فراوانی شمار این تصاویر، جنایت تلخ حمله به مدرسه شجره طیبه را به جهانیان یادآوری میکند. این روایت جمعی و همدلانه ایرانیان، اثرگذاری خود را نیز نشان داده و هر روز در گوشه و کنار دنیا، افراد آزاده بسیاری با استفاده از تصاویر این کولهپشتیها در فضای مجازی، اعتراض خود را به جنگافروزیهای آمریکا و رژیم صهیونیستی اعلام میکنند. این اعتراض جمعی به فضای مجازی محدود نشده و هرروز بر تعداد شهروندان اروپایی و آسیایی که با نشاندن تصاویر کولهپشتیها بر ابزارها و لوازم در معرض دید مانند لباس و خودروی شخصی خود به همدردی با مادران داغدار کودکان مینابی میپردازند، افزوده میشود.
کولهپشتیهایی که نماد شدند
در کنار حرکات خودجوش مردمی و سوگواری حماسیای که از نخستین لحظات شهادت کودکان میناب در بطن جامعه شکل گرفته و تا امروز امتداد پیدا کرده، دولت هم پای کار بوده تا در قیلوقال جنگ، خونخواهی این کودکان مظلوم به تعویق نیفتد. نقطه شروع این مسیر هم نمادسازی با کولهپشتیهای دانشآموزان شهید بود. مهدی بابایی، مدیرکل پایگاه اطلاعرسانی دولت درباره شکلگیری این حرکت نمادین میگوید: «فردای حادثه تلخ میناب، تصمیم گرفتیم نشانههای این جنایت را به المان و نمادی برای روایت مظلومیت ایران تبدیل کنیم. از آنجا که بخشی از شهدای دانشآموز پسر و بخشی دیگر دختر بودند، روپوش مدرسه نمیتوانست به نماد تبدیل شود. لذا کولهپشتی را انتخاب کردیم که نماد مدرسه و دانشآموز است. با اینکه انتقال کولهپشتی دانشآموزان شهید به تهران فرایند دشواری بود، با کمک دوستان در هرمزگان توانستیم این کار را به سرانجام برسانیم و نهایتا کولهپشتی و عروسکی که متعلق به یکی از شهدا بود، سفر ریلی ٢٤ساعتهای را طی کرد تا با کمک ادارهکل راهآهن هرمزگان بهدست ما برسد.»
دادخواهی در محافل بینالمللی
پیام نوروزی رئیسجمهور، نقطه شروعی بود تا تصاویری از دولتمردان و سیاسیون کشور در کنار کولهپشتی دانشآموزان میناب به جهان مخابره شود. در این تصویر مسعود پزشکیان کنار سفره هفتسینی با مردم ایران و جهان صحبت کرد که بهجای المانهای معمول این سفره، کولهپشتی مدرسه و عروسک پولیشی تازه از راه رسیده جای گرفته بودند. حضور منوچهر متکی در نشست اتحادیه بینالمجالس به همراه یک کولهپشتی خونآلود کودکانه قدم دیگری بود که برای نشان دادن مظلومیت کودکان میناب برداشته شد. او که در قامت رئیس شورای اجرایی اتحادیه بینالمجالس (IPU) مجلس شورای اسلامی کشورمان در این نشست شرکت کرده بود، با همراه داشتن این کولهپشتی، راوی مظلومیت کودکان مینابی و دیگر کودکان بیگناه ایرانی شد. در مذاکرات صلح اسلامآباد هم چشمان معصوم کودکان شهید میناب ناظران و همراهان خاموش هیأت اعزامی ما بودند و علاوه بر آنکه پرواز هیأت مذاکرهکننده «میناب ١٦٨» نام گرفته بود، تصاویر دانشآموزان شهید، کولهپشتیها و کفشهای کتانی دودزده و خونآلودی که روی صندلیهای هواپیما قرار گرفته بودند، آنها را تا پای میز مذاکره مشایعت کردند. پسزمینه پیام ارسالی فرزانه صادق مالواجرد، وزیر راهوشهرسازی به اجلاس بینالمللی راهوشهرسازی هم تصاویر پل تخریبشده B1 و کولهپشتی کودکان میناب بود تا نمایندههای کشورهای شرکتکننده در اجلاس، شاهد باشند ما در جنگ تحمیلی سوم مقابل دشمنی ایستادهایم که همه قوانین جنگی و شرافتهای اخلاقی را بیپرده و بیشرمانه کنار گذاشته است.
مرسولهای برای سازمان ملل
نقطه اوج این تظلمخواهی بیکلام از مجامع بینالمللی، ارسال کولهپشتیهای «معین زینعلی» و «محمد شهدوستی» به سازمان ملل بود که با تلاش کاروان روایت شکست٢٠ساله بهتازگی اتفاق افتاده است. اعضای کاروان روایت شکست٢٠ساله تعدادی از مردم کم نام و نشان گوشه کنار ایران هستند و سعی میکنند به روشهای مختلف به دنیا نشان دهند که تلاش ٢٠ساله آمریکا برای سلطه بر کشورهای خاورمیانه به بنبست رسیده است.
این گروه به میناب رفتند و از پدر و مادر معین و محمد خواستند کولهپشتیهای انباشته از کتابها و دفترهای آغشته به خون و خوراکیهای دستنخورده زنگ تفریح معین و محمد را که یادگار آخرین لحظات عمر کوتاه پسرکانشان است به آنها بسپارند تا بهعنوان سند جنایت دشمن به سازمان ملل بفرستند. پدر و مادر معین و محمد این درخواست بزرگ آنها را پذیرفتند و این کولهپشتیها از طریق سفیر ایران در اتریش به موزه سازمان ملل در وین فرستاده شدند.
پس از این اگر صدها ماه مهر دیگر هم از راه برسد، شاید دیگر با دیدن کولهپشتیهای رنگی روی شانههای کلاس اولیهای کوچک، دل هیچکداممان غنج نزند، اما بدون تردید تصاویر کولهپشتیهای کودکان میناب از امروز تا همیشه سفیران خاموشی خواهند بود که مظلومیت مردم ما در رویارویی با دشمن جنگافروز صهیونی- آمریکایی را برای ثبت در تاریخ روایت میکنند.
در همینه زمینه :
