وقتی تهران برای جنگزدهها آغوش گشود
در روزهای جنگ تحمیلی با رژیم بعث عراق، وقتی موشکهای دشمن منازل مسکونی را ویران کرد و موجب شهادت هزاران تن و ویرانی و آسیبدیدن دهها هزار خانه شد، واژه جنگزده جایی در ادبیات ایرانیها پیدا کرد.
جنگزده تنها یک کلمه نبود؛ پر بود از واژههای حزنانگیز ترک خانه، غربت، حسرت، آوارگی، کودکی فراموش شده و... که بر سر تعداد زیادی از هموطنانمان در جنوب کشور فرود آمد و میلیونها نفر از شهروندان ما را راهی شهرهای مختلف از شیراز، کرمانشاه تا کرج، بهبهان و تهران کرد.
اما میزبانی پایتخت از آنها متفاوت بود و 650 خانوار در یک هتل 5ستاره اسکان یافتند. اسکان، اشتغال و تأمین نیازهای اولیه صدها هزار جنگزده، مسئولان را بر آن داشت تا در سال ۱۳۶۰ بنیاد امور جنگزدگان را تشکیل دهند. در همان زمان، اردوگاهها و مراکز اسکان متعددی در شهرهای مختلف ایجاد شد و بخشی از مهاجران نیز در هتلهای وابسته به بنیاد مستضعفان ساکن شدند.
یکی از معروفترین این مکانها، هتل اینترنشنال تهران در نزدیکی پل سیدخندان بود؛ هتلی مجلل که در سال ۱۳۵۶ ساخته شد و از هتلهای شناختهشده پایتخت بهشمار میرفت. اما با آغاز تحولات انقلاب، مالک آن هتل را ترک کرد و چند سال بعد، این مجموعه به محل اسکان حدود ۶۵۰ خانواده جنگزده، عمدتاً از آبادان و خرمشهر، تبدیل شد. این مهاجران علاوه بر اینکه دستشان خالی بود، داغ عزیز هم دیده بودند.
آنها از سال ۱۳۶۲ تا اوایل دهه ۷۰، یعنی چند سال پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ آنجا زندگی میکردند.
در همینه زمینه :
