اگر فیلم Mary Magdalene (مریم مجدلیه)، با بازی یواخیم فنیکس در نقش عیسی علیه‌السلام را دیده باشید، احتمالا مانند من زمزمه‌های ابتدایی مریم مجدلیه را به خاطر دارید:
«پادشاهی (ملکوت) خداوند مانند دانه‌ای کوچک از خردل است، از همه دانه‌های روی زمین کوچک‌تر است، اما وقتی کاشته شود، رشد می‌کند و به بزرگ‌ترین بوته‌ها بدل می‌شود، شاخه‌های بزرگ برمی‌آورد و پرندگان آسمان می‌توانند در سایه آن لانه بسازند.» با شنیدن این نجوا (که بعدها فهمیدم برگرفته از آیات عهد جدید مرقس، متی و لوقا است)، ناخودآگاه به یاد آیات29 سوره فتح افتادم ، آنجا که قرآن‌کریم توصیف مومنین (ایمان) در بیان تورات و سپس انجیل را یادآور می‌شود:
«... اما وصفشان در انجیل [این‌چنین است که: وجودشان] چون زراعتی است که جوانه‌های خود را رویانده، پس تقویتش کرده تاجایی‌که پابرجا و استوار شده، و بر ساقه‌های خود ایستاده‌اند، [به‌گونه‌ای که] کشاورزان را [از رشد و انبوهی خود] به شگفتی می‌اندازد، [خداوند مؤمنان را به این صورت تقویت می‌کند] تا به‌وسیله آنان کافران را به خشم آورد ....»
حقیقت ماجرا این است که اکنون درک بهتری از این تصویر ترسیم شده مشترک تورات، انجیل و قرآن برایم به وجود آمده است، صد البته این دریافت می‌تواند شخصی و حاصل تجربه محدود من باشد. فلسطین آن دانه خردلی از حقیقت و ایمان بود که قصد محو‌کردن آن را داشتند و حالا پس از گذشت حدود ۱۰۰ سال (یعنی از سال ۱۹۱۷ میلادی تا کنون، اگر قرارداد بالفور را شروع آن فرض کنیم)، نه تنها سر از خاک برآورده، بلکه رشد کرده، شاخ و برگ داده و تنومند شده، به حدی که کفار را بسیار خشمگین کرده. شاید بتوان فراتر رفت. حقیقت، وجود حسین‌بن‌علی‌علیه‌السلام بود که ۱۴۰۰ سال پیش به ظاهر در دل خاک نهان شد، اما ایمان به‌سان دانه خردل جوانه زد، رشد کرد، ستبر شد و شاخ و برگ داد و امتداد شاخ و برگ آن در جهان معاصر به فلسطین رسید. و حالا شاید بهتر بتوان درک کرد که چرا به تعبیر رهبر شهیدمان، «فلسطین، کلید رمزآلود گشوده‌شدن درهای فرج به روی امت اسلامی» است و این برای من، یعنی فتح نزدیک است، ان‌شاءالله، نه فقط نظامی یا سیاسی، بلکه فتحی آمیخته با بیداری، روییدن و نمایان‌شدن حقیقت در برابر چشم جهانیان.
محمدجواد استادمیرزا تهرانی
عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین‌طوسی
از زمزمه‌های مریم مجدلیه تا آیه‌های فتح
در همینه زمینه :
