داستانی از آن سوی خط

علیرضا محمودی؛ روزنامه‌نگار

روایت 8سال جنگ تحمیلی از چشم دشمن و نیروهای عراقی در سینمای ایران همچنان دست‌نخورده است؛ اتفاقی که بیش از دوبار به‌خاطر نداریم. یکی بی‌سرانجام و دیگری با سرانجام.  در سال 1382شادروان ناصر تقوایی ساخت فیلمنامه «چای تلخ» را آغاز کرد؛ پروژه‌ای که سرانجام شیرینی نداشت و تولید در مرحله فیلمبرداری متوقف شد. فیلمنامه چای تلخ منتشر شد. ویژگی این اثر در کنار همه ظرایف چشمگیر‌کار تقوایی در فیلمنامه‌نویسی، زوایه دید روایت بود. «چای تلخ» فرجام عشق یک سرباز عراقی به دختری ایرانی را از چشم متجاوز مجسم می‌کند؛ روایتی عمیق و فراگیر از قدرت فرهنگی مردم ایران و راز مقاومت این سرزمین در برابر متجاوزان. حسرت ساخته نشدن«چای تلخ» به کارگردانی ناصرتقوایی برای همیشه با سینمای جنگی ایران خواهد ماند. در پاییز سال 1385محمدحسین لطیفی به همراه گروه سازنده سریال رمضانی «صاحبدلان»، راهی خرمشهر شدند تا فیلمنامه‌ای از مهدی سجاده‌چی درباره آخرین روزهای مقاومت خرمشهر در برابر تجاوز را به فیلم تبدیل کنند. خط اصلی داستان فیلم رودرویی یک سرباز متجاوز عاشق‌پیشه فواد (حامد بهداد) با یک دختر زخمی خرمشهری، سمیره (باران کوثری) بود؛ داستانی از شهری اشغال شده که اسطوره عشق در آن پیش از هیولای جنگ قدرت دارد. موفقیت فیلم در ایجاد عطوفتی غیرقابل توضیح بین عاشق و معشوقی است که جنگ آنها را در برابر هم قرار داده. در نهایت وظیفه بر عشق و تن وطن بر تن و پیراهن پیروز می‌شود. این معادله برای ایرانیان همیشه یک پاسخ داشته: چو ایران نباشد... .