مادرانی که کار را تمام میکنند
علیرضا محمودی؛ روزنامهنگار
رویا افشار این روزها تصویر تام و تمامی از مادرانی است که چهره متمایزی از عواطف مادرانه را در جنگ و بحرانهای زندگی از خود بروز میدهند. این تمام کردن کار در بازیگری این بازیگر محصول دقت و تجربهای است که بازیگران اندکی موفق به پالایش آن میشوند. کافی است به 3 فیلم پایانی کارنامه افشار دقت کنیم. او در این 3 فیلم بلوغ بالایی از درک و عرضه نقشها بروز میدهد؛ اتفاقی که سیمرغ جشنواره سیونهم کمترین دستاورد آن باید تلقی شود. از نخستین مواجهه مخاطب فیلم و سریال ایرانی با بازی و حضور رویا افشار بیش از 4دهه میگذرد. او در میانه این سالها چند سالی از صحنه دور بود. در دهه1380تا1390 او را در برخی فیلمها و سریالها میدیدیم، اما برای آنچه در چنته بازیگری و زندگی اندوخته بود، صحنه مناسبی فراهم نشد. غوغای افشار از سال 1398با بازی در فیلم«دشمنان» ساخته علی درخشنده آغاز شد و با فیلم «مامان» در سال 1399ساخته آرش انیسی به اوج رسید. تهیهکننده هر دو فیلم مجید برزگر بود که در یافتن بازیگران خاص برای نقشهای مخصوص تخصص یگانهای دارد. استعداد رویا افشار به یکباره در بازیگری چنان شکوفا شد که بازی بینظیرش در نقش ننه علی مادر سردارشهید علی هاشمی در فیلم«اشک هور»(1404) ساخته مهدی جعفری همچون اتفاقی قابل پیشبینی تحلیل شد. از رویا افشار این روزها سریال« مادران» از شبکه اول سیما در حال پخش است. او به تلویزیون برگشته؛ جایی که در آن به مردم معرفی شد. اگر در دهه 1360نقش زنان جوان منتقد سنتها پرسونای او بود او اینک تجسم شخصیت مادران مقاومی شده است که کار جنگ را در پشت جبهه تمام میکنند؛ مادرانی که عطوفت را در بیرحمانهترین کار بشر یعنی جنگ، جاری میکنند. کار بزرگ رویا افشار این روزها تجسم این عطوفت است.
