روایت کلاس درس آقا معلم «پشرت»

راحله‌عبدالحسینی ؛ روزنامه‌نگار

از نیمه اسفند 1404تا همین امروز که مدارس غیرحضوری شده و در بستر فضای مجازی برگزار می‌شود، کم نبودند معلمان روستاهایی که تخته سیاه و کلاس درس را در خانه خودشان برپا کردند یا به هر شکل و ایده‌ای که بود، نگذاشتند دانش‌آموزان از درس و مشق عقب بیفتند؛ درست مثل روزهای همه‌گیری کرونا که این جنس فداکاری آموزگاران را کم ندیدیم و ‌ نشنیدیم. ‌
فرزاد کواتی‌ هم از همین معلمان است که سابقه آموزگاری‌اش در روستای پشرت از توابع چهاردانگه ساری در استان مازندران به 5سال می‌رسد.  او مدیر آموزگار تنها مدرسه ابتدایی روستاست که در 6پایه 9دانش‌آموز دارد؛ 8دختر و یک پسر. آقا معلم ساکن روستای کوات است که 4کیلومتر با مدرسه واقع در روستای پشرت فاصله دارد.  او به همشهری می‌گوید: «از آنجا که من معلم همه 6پایه هستم، آموزش مجازی برای دانش‌آموزان مدرسه ما مناسب نیست و به خوبی متوجه درس نمی‌شوند. برای همین تصمیم گرفتم از اسفند 1404کلاس‌ها را به‌صورت حضوری برگزار کنم.»  آقا معلم ایده‌اش را با والدین دانش‌آموزانش در میان گذاشت و آنان استقبال کردند و همگی بر این موضوع توافق کردند که هر روز کلاس درس در خانه یکی از بچه‌های روستا برگزار شود؛ یعنی همه 9دانش‌آموز میزبان کلاس درس حضوری و به این ترتیب مشارکت
 داشته‌باشند. 
کواتی ادامه می‌دهد: «روستای ما اینترنت دارد، اما همه خانواده‌ها و 2دانش‌آموز کلاس اول، 2دانش‌آموز کلاس چهارم، 3دانش‌آموز کلاس پنجم و 2دانش‌آموز کلاس ششم موافق کلاس حضوری بودند.» آوازه کلاس درس آقا معلم و اشتیاق بچه‌ها که در روستا پیچید، متولیان حسینیه روستا آستین همت بالا زدند و حسینیه را از صبح تا ظهر در اختیار معلم و دانش‌آموزان گذاشته‌اند. کواتی می‌گوید: «محل کلاس که ثابت شد، بچه‌ها با ذوق‌ونظم بیشتری سرکلاس می‌آیند. هر روز بچه‌ها نیم ساعت زودتر از من سرکلاس حاضر هستند و حتی پیشنهاد گردش علمی در روستا هم دارند.»