• شنبه 23 خرداد 1405
  • ٢٧ ذو الحجة ١٤٤٧
  • 2026 Jun 13
دو شنبه 14 اردیبهشت 1405
کد مطلب : 275527
لینک کوتاه : newspaper.hamshahrionline.ir/Q0AjZ
+
-

جنگ باعث افزایش همبستگی ملی شد

غلامحسین لطفی، بازیگر سینما و تلو‌یزیون‌از تغییرات جامعه در دوره جنگ ‌گفت

گزارش
جنگ باعث افزایش همبستگی ملی شد

 گروه 24 

غلامحسین لطفی با نقش‌های کمدی در فیلم‌هایی مثل «جیب‌برها به بهشت نمی‌روند» و سریال‌هایی همچون «خانه‌به‌‌دوش» در یادها مانده است. همچنین نام لطفی تداعی‌کننده سریال «آینه»، یکی از خاطره‌انگیزترین محصولات تلویزیون در دهه60 است. در دهه70، او کمدی پرفروش «پاکباخته» را نیز با بازی اکبر عبدی و علیرضا خمسه کارگردانی کرد. لطفی در شروع کارش در سینما فیلمی ساخت به نام «سرخپوست‌ها»(1357) که به مسائل سیاهی‌لشکرهای سینما می‌پرداخت. مصاحبه‌های لطفی معمولا دغدغه‌های اجتماعی او را آشکار می‌کند. او در گفت‌وگو با همشهری هم از دغدغه‌هایش برای مردم در روزهای جنگ گفت.

مردم به همدیگر کمک می‌کنند
 اصولا جنگ چیز خوبی نیست. البته بزرگان اعتقاد دارند که خوشبختی همیشه از درد و رنج بیرون می‌آید، نه از رفاه. برای آدمی جنگ تجربه است. ما قبلا تجربه جنگ داشتیم و این تجربه جدید در حقیقت می‌شود گفت تجربه ای مضاعف برای ما بود و خب، حالا که پیش آمده، باید با آن مقابله کنیم. به هر صورت، مردم ما خوشبختانه در هر استانی و در هر زمانی که جنگ واقع می‌شود به همدیگر کمک می‌کنند. جنگ نکات منفی زیادی دارد. ازجمله نکات منفی‌اش این است که آدم‌ها جان می‌دهند، می‌ترسند و بعضی‌ها بعد از جنگ آسیب روانی می‌بینند. مزایایش هم این است که همبستگی ایجاد می‌شود و مردم به همدیگر کمک می‌کنند. این باعث یکپارچگی یک کشور و ملت می‌شود.

ایده‌هایی برای نوشتن از جنگ دارم
 امکانش هست که به جنگ در قالب کمدی پرداخت، ولی من طرفش نمی‌روم، برای اینکه مردم آن‌قدر در جنگ زجر می‌کشند که قرار نیست لبخند بزنند.
 البته ممکن است به‌صورت طنز به آن نگاه شود، نه کمدی، چون کمدی با طنز فرق دارد. طنز شاید لحظاتی را نشان بدهد، ولی من حوصله ندارم طرفش بروم، چون خودم خیلی در این دوره اذیت شده‌ام. ‌ بنابراین من این جنگ را طنز هم نمی‌بینم. شاید سال‌ها بعد بتوان به آن نگاه طنز داشت، ولی الان زمان مناسبی برای کارطنز با این موضوع نیست.
من فراوان درباره این جنگ سوژه برای نوشتن و فیلم ساختن در ذهن دارم. در واقع هر آدمی که با من صحبت کند برای ساختن فیلم یا نوشتن نمایشنامه بی‌نهایت سوژه در ذهنم ایجاد می‌شود. اما گفتن اینها فایده ندارد؛ باید به عمل درآید. باید از هنرمند بخواهند که بنویسد و محدودیت نداشته باشد و موضوعات تحت سانسور قرار نگیرد. بنابراین هر هنرمندی هرچه دلش بخواهد می‌تواند براساس واقعیاتی که اتفاق افتاده بنویسد. من فکر می‌کنم چیزی شبیه شاهنامه در انتهای این جنگ از فداکاری و رنج مردم شکل خواهد گرفت. امیدواریم آینده بهتری داشته باشیم، چون مردم ما این مشکلات را تحمل کردند برای اینکه بعدا آرامش، آسایش و آزادی داشته باشند.



 

این خبر را به اشتراک بگذارید