پارادوکس

ماجرای سفر ناتمام مهدی تاج به کانادا، فراتر از یک ناهماهنگی اداری و پرده‌برداری از یک تناقض ساختاری در دنیای مدرن بود. در یک سوی میدان جیانی اینفانتینو را داریم؛ مردی که روی سن مجلل ونکوور و کنگره فیفا، فوتبال را زبانی مشترک برای صلح می‌نامد و با قاطعیت از حضور ایران در جام‌جهانی ۲۰۲۶ دفاع می‌کند. او چنان از اتحاد سخن می‌گوید که گویی توپ فوتبال، پاسپورتی بین‌المللی است که تمام مرزها را باز می‌کند. اما در سوی دیگر، واقعیت سرد و بی‌رحم فرودگاه پیرسون تورنتو ایستاده است، جایی که آژانس خدمات مرزی کانادا (CBSA) با باطل کردن ویزای صادر شده هیأت ایرانی و ضبط پاسپورت‌ها، نشان داد که در دنیای واقعی، قدرت یک مأمور مرزی از رئیس مقتدر فیفا هم بیشتر است. اینجاست که شعارهای دهان‌پرکن جدایی ورزش از سیاست به بن‌بست می‌خورد.
پارادوکس ماجرا اینجاست؛ فیفا همیشه فدراسیون‌ها را به‌دلیل دخالت دولت در فوتبال تهدید به تعلیق می‌کند، اما حالا در برابر دولتی که با نگاهی کاملا سیاسی، مانع حضور رسمی اعضای یک فدراسیون در کنگره شده، عملا خلع سلاح است. خالی ماندن صندلی ایران در جمع ۲۱۱‌عضو فیفا، آن هم دقیقا زمانی که رئیس فیفا از عدم‌تبعیض سخن می‌گفت، یک کمدی تلخ بود. این اتفاق، زنگ خطری جدی برای جام‌جهانی ۲۰۲۶ است. اگر قرار باشد ویزاها در لحظه ورود و براساس برداشت‌های سیاسی لغو شوند، شعار «فوتبال جهان را متحد می‌کند» تنها یک ابزار تبلیغاتی باقی خواهد ماند. بازگشت تاج از مرز، ثابت کرد که چمن سبز فوتبال، هر‌قدر هم که وسیع باشد، باز هم در محاصره دیوارهای بلند سیاست قرار دارد و گاهی، این سیاست است که تصمیم می‌گیرد چه‌کسی اجازه دارد حتی روی صندلی تماشاگر یا مدیر بنشیند.