رفیق همسر

آرش سلیمی‌فر؛ خبرنگار

متولد سال ۱۳۶۰ بود و مادرش در حرم‌امام‌رضا(ع) نیت کرده بود نام پسرش را «رضا» بگذارد. شهید رضا تاجیکی در یگان هوافضای سپاه و قرارگاه خاتم‌الانبیا(ص) تهران، در عمق ۷۰  متری زمین، در بخش پدافند فعالیت می‌کرد که شانزدهم اسفند ۱۴۰۴، در منطقه گرمدره غرب تهران، موشک‌های سنگرشکن دشمن ورودی و خروجی تونل را مسدود کرد و او در اثر خفگی به شهادت رسید. پیکرش سالم بود و تنها کبودی ناشی از کمبود اکسیژن در چهره‌اش نمایان. فهیمه اعظمی، همسرش از سبک زندگی‌اش می‌گوید: «هیچ محدودیتی از طرف همسرم نداشتم، نه در کار، نه در تحصیل. وقتی خواستم سر کار بروم، خودش روزنامه استخدامی را آورد و تاریخ آزمون را گفت. حتی یک‌بار هم به حقوق من کاری نداشت.» او با بغض ادامه می‌دهد: «من یک رفیق را از دست دادم؛ چون سجاد هیچ وقت مثل برخی از مردها نگاه مردسالارانه نداشت و رابطه‌ای برابر، صمیمی و پر از احترام با من داشت.» شهید تاجیکی عاشق درس بود و همیشه نفر اول دوره‌های کاری، اما هرگز ادعایی نداشت. از زندگی لذت می‌برد، خانواده را به سفر می‌برد، دخترش آسا را با ماشین به مدرسه می‌رساند. همسرش می‌گوید: «برای او فرق نداشت چه تصمیمی می‌گیرم، فقط می‌خواست من راضی و خوشحال باشم.» خداوند یک دختر به آنها هدیه داد. آسا، دختر ۹ ساله‌اش، بعد از شهادت پدر گریه می‌کرد و می‌گفت: «کاش بیدار بودم، کاش پای بابا را نگه می‌داشتم که نرود»‌ و حالا هر شب برای بابا دعا می‌کند.‌ پیکر این شهید در ایام لیالی قدر در ‌ماه رمضان در گلزار شهدای حسین‌رضا، ورامین آرام گرفت؛ مردی که رفیقانه زندگی کرد و عاشقانه به معشوق رسید.