طرح بازسازی مدرسه میناب با علامت سؤال

ویرانی یک مدرسه، فقط فروریختن دیوارها نیست؛ فروریختن امنیت، کودکی و رؤیاست. حالا در واکنش به تخریب دبستان «شجره طیبه» میناب، طرحی از دل جامعه معماری ایران بیرون آمده که می‌کوشد از دل ویرانی، معنایی تازه بسازد؛ طرحی که مدرسه را نه فقط به‌عنوان یک ساختمان، بلکه به مثابه پیامی برای آینده بازتعریف می‌کند.‌بهروز مرباغی، عضو انجمن مفاخر معماری ایران، با ارائه طرحی برای ساخت دوباره این مدرسه، از ضرورتی سخن می‌گوید که فراتر از بازسازی ساده بناست. به باور او، پس از جنگ‌ها و ویرانی‌ها، اغلب ساختمان‌هایی ساخته می‌شوند که تنها جای خالی را پر می‌کنند، بی‌آنکه چیزی به کیفیت شهر و زندگی بیفزایند، اما مدرسه میناب می‌تواند استثنا باشد.‌شاخص‌ترین ویژگی این طرح، فرم کلی آن است؛ بنایی که از نمای بالا به شکل یک علامت سؤال دیده می‌شود. پرسشی بزرگ و تکان‌دهنده، چرا مدرسه باید هدف قرار بگیرد؟ چرا کودکان قربانی جنگ شوند؟ و اساسا چرا جنگ؟ در عین حال، این فرم یادآور نخستین گام آموزش نیز هست؛ زیرا هر یادگیری با «چرا» آغاز ‌ و خلاقیت از دل پرسش ‌زاده می‌شود.‌در این طرح، حدود ۱۶۰ستون درنظر گرفته شده که هریک نمادی از دانش‌آموزان جان‌باخته‌است. بر فراز هر ستون چراغی قرار می‌گیرد؛ نشانه‌ای از روشنایی، امید و آینده. ستون‌ها از 4متر آغاز می‌شوند و تا 15متر اوج می‌گیرند؛ گویی اندوه، آرام‌آرام به افق امید بدل می‌شود.‌مرباغی به ایسنا گفته است که قرار نیست به جای مدرسه سوخته، بنایی معمولی ساخته شود. حیاط، باغچه، چیدمان کلاس‌ها و جزئیات فضایی، همگی برای پرورش حس زندگی، آرامش و یادگیری طراحی شده‌اند.‌او این طرح را رایگان در اختیار هر نهاد یا گروهی قرار داده که آماده ساخت آن باشد و از مشارکت عمومی مردم سخن می‌گوید؛ همان روح جمعی که روزگاری قنات‌ها، آب‌انبارها و تکیه‌ها را پدید آورد.