بیگانه هیچ وقت دلش برای ما نمی‌سوزد

غلامحسین پیروانی، مربی کهنه‌کار فوتبال ایران، این روزها به جای شور و هیجان مستطیل سبز، با دردهای جسمانی دست و پنجه نرم می‌کند. او که اخیرا عمل جراحی سنگینی را پشت سر گذاشته، با صدایی که نشان از کسالت دارد، از دوری اجباری‌اش از فوتبال می‌گوید. اما در میان این حرف‌ها، قلبش برای وضعیت این روزهای ایران می‌تپد. پیروانی با لحنی عمیقا احساسی، از رنج و مصیبت‌هایی که بر مردم رفته، سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که جنگ برای هیچ کشوری خوب نیست و ترکش آن به جان عزیزان بسیاری خورده است. این کلمات، نه صرفا یک تحلیل سیاسی، بلکه فریادی از درد مشترک یک ملت است که فقدان عزیزان را تجربه کرده‌اند.
در پاسخ به تهدیدات خارجی، پیروانی با تکیه بر ایمان، می‌گوید: «بیگانه هیچ وقت دلش برای ما نمی‌سوزد.» او با اطمینان قلبی، آینده را به‌دست عدالت الهی می‌سپارد و می‌گوید: «گیرم که خلق را به طریقی فریفتی، با دست انتقام طبیعت چه می‌کنی؟ مطمئن باشید خدا جواب اسرائیل و آمریکا را می‌دهد.» این جمله، بیش از هر چیز، نشان‌دهنده امید و توکل در شرایطی است که شاید بسیاری احساس ناامیدی کنند.
اوضاع کشور حتی بر فوتبال سایه افکنده است. پیروانی از غیرممکن بودن ادامه لیگ در شرایط فعلی می‌گوید؛ شرایطی که در آن تیم‌ها نمی‌توانند سفر کنند و تمرینات گروهی متوقف شده است. او با درک عمیق از وضعیت، معتقد است که در این شرایط، انتخاب قهرمان، معنایی ندارد.
پیروانی با وجود کسالت شخصی و نگرانی‌های ملی، همچنان با امید به آینده می‌نگرد و آرزو می‌کند که هر چه زودتر صلح و آرامش به کشور بازگردد. او برای تیم ملی در جام‌جهانی هـــــم آرزوی موفقیـــت  دارد.