هم‌پیمان در خدمت‌رسانی

نیلوفر ذوالفقاری؛ روزنامه‌نگار

هر جنگی تلخ است و با خود ویرانی و اندوه می‌آورد، اما وقتی جغرافیای وقوع جنگ ایران باشد، در کنار همه تلخی‌ها حماسه‌های متفاوتی هم خلق می‌شود.این روزها ایران به صحنه همدلی‌ها تبدیل شده و در این میان، شهروندان بی‌منت و داوطلبانه، با خادمان شهر در مدیریت شهری هم‌پیمان شده‌اند تا زخم جنگ را از چهره شهر پاک کنند.


  جواد خسروی  
  شهردار منطقه22  
روحیه مثال زدنی پیرمرد آسیب‌دیده 
منطقه22 جزو مناطقی است که در این جنگ اخیر بیشتر از سایر مناطق مورد حملات دشمن صهیونی- آمریکایی قرار گرفته و چون برج‌های بلند و پرجمعیت دارد با اصابت به یک برج خسارات بسیاری به جا می‌ماند و منازل بسیاری خراب می‌شود. جواد خسروی، شهردار منطقه22، روایتی به‌یادماندنی از روحیه مثال‌زدنی اهالی این منطقه شرح می‌دهد‌:‌ یکی از اصابت‌ها در محله هاشم‌زاده رخ داد. وقتی به محل رسیدیم، متوجه شدیم خسارت‌های بسیاری به منازل مسکونی شهروندان وارد شده، مشغول بررسی اوضاع بودیم که متوجه شدم آقایی حدود 70ساله، با سرووضعی پریشان و خاک گرفته از یکی از ساختمان‌ها بیرون آمد. به طرفش رفتم و بعد از معرفی خودم گفتم ما آمده‌ایم به شما کمک کنیم. اما در جوابم با روحیه‌ای مثال‌زدنی گفت: «خانه‌ من قدری خسارت دیده است، ولی اصلا اهمیتی ندارد خودم درستش می‌کنم.  آمده‌ام که اگر شما هم کمک بخواهید من به شما کمک کنم.» حیرت‌زده از این روحیه مثال‌زدنی پیرمرد شده بودم که ادامه داد: «من به پسرهایم گفته‌ام به شما هم می‌گویم همه زندگی‌ام فدای نظام و کشور است، اینها که چیزی نیست.»


  سمیرا فرحزادی 
  مسئول تیم حمایت روان سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران 
خانه به خانه برای کاهش رنج روانی آسیب‌دیدگان می‌رویم
از نخستین افرادی است که به محل آسیب‌دیده در حملات دشمن می‌رسد. اعضای گروه دوام (داوطلبان اضطراری محله) او را همراهی می‌کنند. یکی یکی سراغ شهروندان آسیب‌دیده می‌روند، شهروندانی که بعضی ترسیده‌اند و گریه می‌کنند، بعضی هنوز در شوک حادثه هستند و بیشتر از هروقت دیگری به تسلی و حمایت روحی نیاز دارند. سمیرا فرحزادی، مسئول تیم حمایت روان سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران، می‌گوید:‌ تسلی دادن شهروندی که شاهد تخریب خانه‌اش بوده کار ساده‌ای نیست. از دیدن رنج و ناراحتی مردم ما هم ناراحت می‌شویم اما تلاش می‌کنیم با حفظ خونسردی، به خانواده‌ها روحیه دهیم. گاهی حین اجرای عملیات، حمله‌ها هنوز ادامه دارد و خطر رفع نشده اما برای کمک به شهروندان، ترس معنایی ندارد. وقتی به محل حادثه می‌رسیم، بعد از رسیدگی به وضعیت اهالی ساختمان آسیب‌دیده، خانه‌به‌خانه سراغ همسایگان دیگر می‌رویم تا با یک آغوش گرم، چند توصیه روانشناسی، مشاوره و شنیدن حس و حالشان، بار رنج روانی را که به دوش می‌کشند کمی سبک کنیم.


  مهدی بابایی 
  آتش‌نشان ایستگاه35  
نجات نوجوان 12ساله پس از تلاش چهارساعته
حدود ساعت 4صبح بود که زنگ ایستگاه به صدا درآمد و به محل حادثه در محله 13آبان اعزام شدیم. وقتی به محل رسیدیم، متوجه شدیم موشک به یک آپارتمان مسکونی اصابت کرده و ابعاد تخریب بسیار بزرگ است.در میان ویرانه‌ها، پسربچه‌ای را دیدیم که پاهایش زیر آوار گیر کرده و بدنش از طبقه چهارم ساختمان آویزان بود. بلافاصله با نردبان خودم را به او رساندم. به هوش بود ولی از شدت ترس و درد گریه می‌کرد. از او پرسیدم که چه کسانی در خانه بودند و او پاسخ داد: «مادر و پدر و 2خواهر کوچکم و 2دایی‌ام.» در لحظات اولیه، لباس‌های کامل عملیاتی‌مان را پوشیده بودیم، اما به‌دلیل تنگی فضا ناچار شدیم کلاه و لباس‌هایمان را درآوریم. بچه در یک شکاف باریک گیر کرده بود و نمی‌توانستیم با کلاه و لباس وارد شویم. در نهایت پس از 4ساعت تلاش، توانستیم پای بچه را آزاد کنیم. هرچند مچ پایش شکسته بود ولی حال عمومی‌اش خوب بود. متأسفانه همه خانواده‌اش زیر آوار جان باختند.