روایت خبر

همایونی واقعا در اوج رفت
مهدی نصیری، از نیروهای گارد سلطنت‌طلب، بدون اینکه خنده‌اش بگیرد گفته: پهلوی دوم «در اوج رفت و وقتی درگذشت، به محترمانه‌ترین وجه برای یک رهبر خارجی، به خاک سپرده شد.»
نصیری راست می‌گوید؛ شاه مخلوع واقعا در اوج، دنیا را ترک کرد. به‌طوری که پس از فرارش از ایران در ۲۶ دی ۱۳۵۷ به هر کشوری می‌رفت، آن کشور سریعا عذرش را می‌خواست تا مبادا به‌خاطر خشم مردم ایران، مایه دردسر شود.
محمدرضا ۱۰ هفته در مراکش
۱۱ هفته در باهاماس
۱۷ هفته در مکزیک 
۱۰ هفته در آمریکا 
و مدت کوتاهی هم در پاناما بود و سرانجام به مصر رفت و در آنجا درگذشت.
جالب اینجاست که کارتر، زیر بار حضور محمدرضا در آمریکا نمی‌رفت و آخر سر با فشار امثال نیکسون و کسینجر راضی شد؛ آن هم فقط به بهانه درمان.
شاه در آمریکا هم در به در بود. اول به نیویورک رفت و بعد به تگزاس، به محل نگهداری بیماران روانی! 
فرح دیبا همسر شاه مخلوع می‌گوید: «ما رو به یه بیمارستان بردن؛ بعد فهمیدم این بیمارستان واسه روانی‌هاست. اعلیحضرت رو داخل یه اتاقی گذاشتن که اصلا پنجره نداشت. پشت پنجره آجر کشیده بودن.»
اگر انور سادات، شاه را نمی‌پذیرفت، معلوم نبود چه بر سر او می‌آمد.
۵ مرداد ۱۳۵۹ همایونی در یک مراسم باشکوه با حضور خانواده‌اش و بدون حضور حتی یک مقام عالی‌رتبه خارجی، به خاک سپرده شد.
نصیری راست می‌گوید؛ او واقعا در اوج رفت اما اوج حقارت!

آیا ترامپ، تنها رئیس‌جمهوری بود که می‌خواست تمدنی را نابود کند؟
بسیاری در آمریکا به‌خصوص دمکرات‌ها، تلاش دارند دونالد ترامپ را یک شخص نامتعارف در میان روسای جمهور آمریکا نشان دهند. وقتی که او تهدید به هدف قرار دادن زیرساخت‌های ایران کرد، بسیاری از دمکرات‌ها و رسانه‌های آنها، به ترامپ تاختند.
اما دمکرات‌ها و رسانه‌های آنان یا فراموش کردند یا ریاکارانه از سابقه دراز آمریکا در تخریب زیرساخت‌های دیگر کشورهای خاورمیانه در دوره‌های مختلف ریاست‌جمهوری آمریکا هیچ حرفی نمی‌زنند.
در جریان جنگ خلیج‌فارس سال ۱۹۹۱، بمباران هوایی آسیب شدیدی به شبکه برق عراق وارد کرد که ایستگاه‌های پمپاژ و دیگر تاسیسات تامین آب آشامیدنی به آن وابسته بودند. تا سال ۲۰۰۴، تقریبا مردم عراق در تابستان‌های گرم مکرر از قطعی برق در عذاب بودند.
در سوریه تا الان هم تنها مردم چندساعت برق دارند و دولت جدید این کشور در تلاش برای قرارداد با کشورهای منطقه برای بازسازی زیرساخت‌ها و تشویق مردم به استفاده از صفحات خورشیدی است.
در لیبی تولید نفت این کشور از یک میلیون بشکه به ۱۰۰هزار بشکه رسید و درآمد نفتی آن به‌مدت چندسال دچار اختلال بود.

مواضع متناقض آمریکا در مقابل کنترل آبراه‌های مهم بین‌المللی
کانال پاناما به‌قدری برای آمریکا مهم بود که دولت ترامپ، در نخستین روز کاری خود سراغ این کانال رفت و با بهانه نفوذ چین، با تهدید و فشار به دولت پاناما، مجددا اعمال نفوذ خود را در این کانال احیا کرد. گفتنی است که کشور پاناما در سال ۲۰۲۵، نزدیک به ۵ میلیارد دلار (عمدتا از محل دریافت عوارض) از این کانال درآمد داشته است.
ترکیه هم طی 4 سال گذشته، عوارض عبور کشتی‌ها از تنگه‌های داردانل و بسفر را ۵ برابر کرد، به امید آنکه از ۴۰ میلیون دلار درآمد در سال به ۲۰۰ میلیون دلار برسد.
 کانال سوئز که مصر از آن حدود ۷.۵ میلیارد دلار درآمدزایی می‌کند، داستانی متفاوت از 2 آبراه قبلی دارد. کانال سوئز در پی جنگ دوم اعراب و اسرائیل، بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷، به‌مدت یک‌سال تعطیل بود و فرانسه و انگلیس برای بازپس‌گیری کنترل آن از مصر، به‌دنبال اشغال آن بودند، اما به‌واسطه فضای دوران جنگ سرد و فشار شوروی و در پی آن فشار آمریکا، مصر موفق شد، انگلیس و فرانسه را عقب براند و کنترل این کانال را به‌دست بگیرد. این موارد نشان‌دهنده مواضع متناقض آمریکا مبتنی بر منافع سیاسی و منطقه‌ای است و برای همین در مقابل خواسته‌ ایران برای کنترل تنگه هرمز مقاومت می‌کند.