گُم نگردد دختری

  محمدحسین عظیمی؛ نویسنده

«سلام‌علیکم؛ اهلا» هویت عربی لامرد در همان سلام‌علیک اول با آبدارچی شورای شهر توی صورتم می‌خورد. هورت اول چای و مزه تند زنجبیلی‌اش هم گرمسیری‌بودن منطقه را به رخ‌مان می‌کشد.
محل استقرارمان را اسماعیل هماهنگ کرده؛ اسماعیل مصلی‌نژاد، طبقه دوم شورای شهر. کوله‌هایمان را می‌گذاریم روی تخت و پاشنه کفش‌مان را ور می‌کشیم و از پله‌های آهنی مهمان‌خانه پایین می‌رویم. فاز مهندس ناظری برمی‌دارم و توی دلم می‌گویم: «این پله‌ها رو اگه توی شیراز کار کنن، تخلف محسوب می‌شه. حالا اینجا داخل ساختمون شورای شهرش استفاده شده.»
روی دیوار شورا بنر 18 نفر‌ از شهدا را زده‌اند. اسماعیل، در شورا می‌آید دنبالمان. کنار بنر می‌ایستد و مثل پرده‌خوان‌ها یکی یکی شهدا را معرفی می‌کند: «شهید حمید امینی، دکتری مهندسی کشتی از دانشگاه صنعتی شریف داشته. ساکن نروژ بوده. اومده بوده لامرد خونواده‌ا‌ش رو ببینه. بهش گفتن برگرد نروژ الان جنگ می‌شه، جواب داده منم مثل 90میلیون ایرانی. خونم که رنگین‌تر نیست.»
به عکس شهید نگاه می‌کنم. کراوات قرمز با پس‌زمینه پیراهن سفید و کت روی دست راست.
«هلما احمدی‌زاده و الهام زائری رفته‌بودن سالن ورزشی برای تمرین والیبال. هلما یه ترکش خورده بوده توی جناغ سینه‌ا‌ش. الهام هم تعزیه‌خون بوده. 2سال همراه باباش تعزیه سکینه(س) رو می‌خونده.»
صورت 2 نفر از شهدا بچه‌سال می‌زند. اسماعیل می‌گوید کلاس چهارم ابتدایی بوده‌اند. 
«آوینا برزگر هم 2سالش‌ بیشتر نبوده. توی حیاط پیش مامانش بوده که ترکش می‌خوره و تا می‌برنش بیمارستان شهید می‌شه.»
روایت شهید زیاد شنیده‌ام؛ ولی شنیدن شهادت دختر‌بچه‌ها دل می‌خواهد. مخصوصا وقتی خودت هم دختردار باشی.
«شهید سیدرضا موسوی هم برای خودش داستانی داره. پدرش نگهبان اداره انتقال خون لامرده. خودش ایستاده بوده دم در اداره تا همراه مادرش برن برای خرید افطار که ترکش موشک بهش می‌خوره و شهید می‌شه.»
باور اینکه اتفاقی به این مهمی در استان افتاده باشد، این همه شهید غیرنظامی داده باشیم و بعد از یک‌ماه چندان رسانه‌ای نشده باشد، سخت است. خودم را سرزنش می‌کنم که چرا کاهلی کردم.
اسماعیل جلو می‌افتد و ما هم پشت سرش می‌رویم تا محل اصابت موشک‌ها را نشانمان دهد.