صدای زندگی از جنگ بلندتر بود

الهه ایزدی لای‌بیدی؛ نویسنده

بوی عید را باد مدتی بود که آورده بود. چند کیسه نایلون بزرگ از دورریختنی‌‌هایی که جمع کرده بودم را تحویل سطل زباله فلزی سر کوچه دادم. طبق عادت نگاهم رفت پی ماشینم. تازه شسته بودمش، چرا رنگ و رویش سیاه بود؟ انگار که بخواهم حجم گرد‌و‌خاک چیزی را بررسی کنم، انگشت کشیدم روی کاپوت. سر چرخاندم. 
ماشین‌ها همه یک پتوی مشکی‌رنگ کشیده بودند روی سرشان. باران که گرفت، جوی‌ کنار پایم در چشم‌به‌هم‌زدنی رودخانه کوچکی شد که سیاهی می‌برد. استارت زدم.«جوش شیرین و سرکه سفید دارین؟» «نمی‌دونم. اینجا نیست.» فروشنده زن با تلفن حرف می‌زد که جوابم را داد. ابرو بالا انداختم. یک جور خاصی نگاهم کرد. آمدم بیرون ولی فکرم پیش جوابش بود، «نمی‌دانم!» چند مغازه آن طرف‌تر سراغ همین‌ها را گرفتم. موقع حساب کردن، فروشنده قبلی دوان‌دوان خودش را رساند کنارم.
«خانوم ببخشید اون‌جوری جواب دادم. دخترم پشت خط بود. نمی‌خواستم بفهمه مغازه‌رو باز کردم. نگران می‌شه.» لبخند زدم.«نه خواهش می‌کنم. اشکالی نداره.»رفتم بیرون دنبال دستمال پاک‌کننده سطوح. «آقا! فرق این زرده با سفیده چیه؟ اسم شرکت و توضیحات‌شون یکیه.»«سفیده بوی صابون می‌ده، زرده لیمو.»کاش بوی نارنج هم می‌زدند. لیمو را برداشتم. جای انگشت‌های سیاهم روی سفیدی بسته‌بندی ماند‌. مال خودم بود، اشکالی نداشت.«نمی‌دونم چرا همه ماشینا سیاهه.»
رمز کارتم را پرسید.«انبار نفت رو زدن دیگه. روی همه‌چی دوده نشسته.» انبار نفت شهران زخمی خرداد‌ماه بود و این‌بار عمیق‌تر زخم خورده بود. صدای جنگ که بلند شد، باز آتش افتاد به جان‌شان و دود سیاه کله کشید تا آسمان‌. نمی‌دانم دوده‌ها چطور خودشان را تا اینجا رسانده بودند.همه نایلون‌ها را توی یک دست جا دادم. صدای انفجار آمد. مثل بقیه سر چرخاندم سمت صدا. دستگیره‌ در ماشین دوباره انگشت‌هایم را رنگ کرد. خریدها را گذاشتم روی صندلی و خیره شدم به روبه‌رو. 
اسفند بود و خانه‌تکانی و خریدهایش. دوباره صدای انفجار آمد. نگاهم را از آسمان دوختم به خیابان. سر کوچه‌ای بساط سبزه و ماهی قرمز پهن بود. یکی گل می‌خرید و آن یکی سمنو را مزه‌مزه می‌کرد. مرگ کنار گوش مردم نعره می‌کشید اما صدای زندگی بلندتر بود.