یار‌دبستانی‌من

گروه صفحه‌آخر

زنگ مدرسه که به صدا درآمد، کسی نمی‌دانست این آخرین باری است که صدای خنده‌های دخترانه در حیاط «شجره طیبه» می‌پیچد. در همان روزهای نخست هجوم کینه‌توزانه آمریکا و رژیم صهیونیستی به خاک ایران، آوارِ قساوت بر سر کلاس‌های درس در میناب فرو ریخت و ۱۶۷ غنچه نشکفته را در خون غلتاند. حالا اما، کلاس درس تعطیل نشده؛ تنها جایگاهش تغییر کرده است.
اینجا تهران است؛ مقابل دروازه‌های بسته دفتر سازمان ملل متحد. دانش‌آموزان تهرانی آمده‌اند تا برای غایب‌های کلاس میناب، حاضری بزنند. در تاریکی شب، سوسوی شمع‌هایی که روی نیمکت‌های چوبی چیده شده در خیابان می‌سوزند، بغضِ سنگین یک ملت را روایت می‌کند. چیدمان دکوراتیو مدرسه ویران‌شده شجره طیبه، در کنار دیواری پوشیده از گل‌های سرخ، نقاشی‌های کودکانه و تصویر 167 چهره معصوم که با تیتر درشت به جهان چشم دوخته‌اند، دادگاهی به وسعت وجدان‌های بیدار برپا کرده است.‌گزارش تصویری پیش رو، روایتگر تجمع حماسی و سوگوارانه نسلی است که با مشت‌های گره‌کرده، پرچم‌های برافراشته و دست‌نوشته‌هایشان، سکوت کرکننده‌ مجامع بین‌المللی را به چالش کشیده‌اند. آن‌ها آمده‌اند تا به دیپلمات‌های پشت دیوارهای سازمان ملل یادآوری کنند؛ خونی که روی نیمکت‌های میناب ریخت، هرگز از حافظه تاریخ و خاک این سرزمین پاک نخواهد شد.