صداهایی برای کابوس و جنون

در فیلم «مکالمه» می‌توان صدا را به‌عنوان درونمایه اصلی فیلم به‌حساب آورد. در طول فیلم شاهد ابزار و پدیده‌های صوتی نظیر گرامافون، میکروفون، دستگاه پخش و ضبط صدا، گوشی، نوار و تلویزیون مورد علاقه شخصیت اصلی فیلم هستیم که نقش جهت‌دهنده دارند و هریک به تناوب نقش مهمی در زندگی قهرمانان فیلم ایفا می‌کنند. حساسیت شنیداری شخصیت فیلم بالاست و از این جهت با ایجاد خلل در شخصیت وی، او خودش را از زاویه دیگری می‌بیند و نمی‌تواند به راحتی به کارش ادامه دهد، صداها را به‌صورت کابوس می‌بیند که او را به جنون می‌رسانند.
 ایده فیلم «مکالمه»، یعنی مردی که فکر و ذکرش تکنولوژی است و سرانجام هم توسط همان تکنولوژی مقهور می‌شود، از سال 1966در ذهن کاپولا بود. موفقیت فیلم «پدرخوانده» سرانجام به او اجازه داد تا سرمایه لازم را برای تولیدش به‌دست آورد. کاپولا اعتراف می‌کند که در این فیلم، تحت‌تأثیر «آگراندیسمان» آنتونیونی بوده؛ فیلمی که در آن یک عکاس فکر می‌کند شاید هنگام گرفتن عکس‌های معمولی شاهد جنایتی در پارکی مه‌آلود بوده است. او ضمنا می‌گوید که از فیلم «روانی» هیچکاک و سکانس معروف دوش‌اش الهام گرفته. به‌خاطر اهمیت زیاد صدا در این فیلم کاپولا، عاقلانه از والتر مرچ، استاد بی‌چون و چرا در این زمینه دعوت کرد تا بر کار صدای فیلم نظارت داشته باشد. وقتی کاپولا مجبور شد سراغ تکمیل فیلم «پدر خوانده 2» برود که همزمان آن را هم می‌ساخت، این مرچ بود که نظارت بر سکانس‌های آخر را برعهده گرفت.
 داستان فیلم از این قرار است که هاری کال و همکارانش با استفاده از یک سیستم به استراق سمع زوج جوانی می‌پردازند. هاری متوجه می‌شود که زن و مرد در خطر هستند. او از دادن نوار به مردی متنفذ که او را اجیر کرده خودداری می‌کند. صبح روز بعد متوجه می‌شود نوارها توسط زنی به سرقت رفته‌اند. او در هتلی مجاور محل قرار ملاقات زوج جوان اتاقی می‌گیرد. جنایت رخ می‌دهد اما مقتول همان مرد متنفذ است و ظاهرا به‌دست زوج جوان کشته می‌شود. از طریق تلفن، او را نیز تهدید می‌کنند که از این ماجرا چیزی به کسی نگوید، چون خودش هم تحت نظر است و حرف‌هایش استراق سمع می‌شود.
 فرانسیس فورد کاپولا، درباره این فیلم گفته است: «ایده اصلی فیلم «مکالمه» از مکالمه‌ای ساده بین من و اروینگ کریشنر شکل گرفت. درحال صحبت درباره مقوله جاسوسی بودیم که اروینگ گفت: اکثرا معتقدند امن‌ترین راه برای اینکه مورد شنود و جاسوسی قرار نگیرند، راه رفتن در انبوهی از جمعیت است اما باز هم برخی دستگاه‌ها موجودند که با میکروفون‌هایی قادرند صداهای مشخصی در جمع را با نشانه‌گیری اشخاص حین مکالمه ضبط کنند. من هم همان لحظه متعجب شدم و سریعا به این فکر افتادم که این یک ایده عالی برای یک فیلم است.»