تحریف «گل بر گلوله»‌

در اغتشاشات دی‌ماه، وحشی‌گری تروریست‌ها مرزهای جدیدی را درنوردید.
نیروهای حافظ امنیت در این دور از اغتشاشات به انواع روش‌های ضد‌انسانی به شهادت رسیدند.
در این بین پهلویچی‌ها با هر تیر و تبری که به نیروهای امنیتی و انتظامی اصابت می‌کرد، کلی ذوق‌مرگ می‌شدند با این توجیه که انقلاب اسلامی هم ریشه‌های خشونت‌آمیز داشت؛‌ این به آن در!
اما وقتی مواضع امام خمینی(ره) به‌عنوان رهبر نهضت و جنبش انقلابی مردم ایران در سال 57 را دنبال می‌کنیم، می‌بینیم ایشان کاملا مخالف خشونت و ترور بودند.
مثلا ایشان آبان سال 57 یعنی 3‌ماه مانده به انقلاب، در مصاحبه‌ای با مجله اشپیگل آلمان، درباره ادعای تخریب اموال عمومی توسط جریان مذهبی و انقلابی فرمودند:‌ 
«به آتش کشیدن سینماها و بانک‌ها، مسبوق به درخواست ما نبوده است.»
مخالفت امام با خشونت سابقه طولانی دارد؛ نشان به این نشان که ایشان هیچ مجوزی برای ترور حسنعلی منصور، نخست‌وزیر شاه صادر نکردند؛‌یا مخالف اقدامات مسلحانه گروه‌هایی مثل سازمان مجاهدین خلق یا چریک‌های فدایی خلق بودند.
اما مخالفت امام با خشونت‌طلبی و مبارزه مسلحانه دلیل داشت:‌ 
یکی اینکه مبارزه مسلحانه به مردم آسیب می‌رساند؛ دوم اینکه مبارزه مسلحانه ذاتا دافعه دارد و موجب دوری مردم از انقلابی‌ها می‌شود؛ و سوم اینکه هر حرکت خشنی، در کشور هرج و مرج ایجاد می‌کند.
منطق امام و انقلاب اسلامی، پیروزی گل بر گلوله بود؛‌ واقعیتی تاریخی که مغز کوچک پهلویچی‌ها قادر به درک آن نیست.