• چهار شنبه 8 بهمن 1404
  • الأرْبِعَاء 9 شعبان 1447
  • 2026 Jan 28
دو شنبه 6 بهمن 1404
کد مطلب : 271467
لینک کوتاه : newspaper.hamshahrionline.ir/MQ9EG
+
-

چرا «شیوه دوم» به سیاست غالب تبدیل می‌شود؟

احد رستمی، رئیس مرکز مطالعات و اطلاعات رفاهی ایرانیان در گفت‌وگو با همشهری با اشاره به اینکه کالابرگ از معدود برنامه‌هایی است که اجماع نهادی قابل‌توجهی پشت آن قرار دارد، گفت: طرح کالابرگ بر پایه 2رویکرد متفاوت اجرا می‌شود که هرکدام منطق اقتصادی و رفاهی خاص خود را دارد؛ شیوه نخست بر «قدرت انتخاب» استوار است و شیوه دوم بر «تثبیت قیمت و امنیت غذایی» تمرکز دارد.
او با تأکید بر اینکه دولت در شیوه دوم متعهد می‌شود مابه‌التفاوت افزایش قیمت‌ها را جبران کند، افزود: از منظر آکادمیک فرسایش قدرت خرید بر اثر تورم، یکی از چالش‌های جدی سیاست‌های حمایتی است و شیوه دوم کالابرگ را می‌توان پاسخ مستقیم به این مسئله دانست؛ چرا که تثبیت قیمت برای مصرف‌کننده نوعی بیمه در برابر شوک‌های تورمی ایجاد می‌کند و به خانوارها اجازه می‌دهد مصرف حداقلی خود را در یک بازه زمانی مشخص با اطمینان بیشتری برنامه‌ریزی کنند.
رستمی با تشریح تفاوت بنیادین 2شیوه کالابرگ گفت: در شیوه اول ریسک افزایش قیمت‌ها عملا بر دوش خانوار قرار دارد و اگر قیمت‌ها بالا برود، اعتبار ثابت کارایی خود را از دست می‌دهد اما در شیوه دوم ریسک سیستماتیک نوسانات بازار از مصرف‌کننده به دولت منتقل می‌شود؛ چرا که دولت متعهد می‌شود در صورت افزایش قیمت‌ها این فشار را از طریق منابع عمومی جذب کند.
رئیس مرکز مطالعات و اطلاعات رفاهی ایرانیان تأکید کرد: از منظر سیاست رفاهی، رویکرد کالایی با هدف امنیت غذایی همخوان‌تر است، حتی اگر به قیمت کاهش تنوع انتخاب مصرف‌کننده تمام شود؛ چرا که در شرایط بی‌ثباتی اقتصادی برای بخش بزرگی از جامعه، ثبات و اطمینان بر آزادی انتخاب اولویت دارد.




 

این خبر را به اشتراک بگذارید