ادبیات دایی جان ناپلئونی نظم لیبرال علیه معترضان

وقتی آمریکا داشت نخستین جرقه‌های اغتشاشات در ایران را می‌زد، زنی 37ساله در شهر مینیاپولیس در ایالت مینه سوتا به ضرب گلوله پلیس اداره مهاجرت آمریکا کشته شد، شهر و ایالتی که ما را به یاد جورج فلوید،‌ شهروند سیاه‌پوست آمریکایی می‌اندازد که 5سال پیش توسط پلیس خفه شد؛ مرگی شبیه جان دادن اریک گارنر،‌ در سال2014 در نیویورک.
پس از کشته شدن این زن 37ساله، شهرهای مختلف آمریکا صحنه تظاهرات و زد و خورد گسترده میان مردم و پلیس شدند. 
ترامپ اما به جای پذیرش مسئولیت و گفت‌وگو با مردم معترض‌، همه آنها را «شورشی»‌ و «آشوبگر»‌ توصیف کرد که «به‌شدت آموزش دیده‌اند.»
خرداد امسال و همزمان با تجاوز رژیم صهیونیستی به ایران هم آمریکا به دیگ جوشان اعتراضات تبدیل شد،‌ با مرکزیت شهر لس‌آنجلس که مردمش علیه سیاست‌های نژادپرستانه مهاجرتی ترامپ قیام کردند.
ترامپ اما باز هم به جای قبول مسئولیت مشت آهنین نشان داد و معترضان را «حیوان»‌ خطاب کرد؛‌ در جریان یک سخنرانی در یک «پایگاه نظامی» در کارولینای شمالی.
اما ادبیات توهین‌آمیز نسبت به معترضان فقط مختص ترامپ نیست؛  نظم لیبرال هر وقت ببیند موجودیتش در خطر است کت و شلوار و کراوات را آویزان و به‌جایش لباس چریکی بر تن می‌کند. شاهد مثالش، اعتراضات آگوست2024 در انگلیس است که استارمر، نخست‌وزیر این کشور، معترضان را «اوباش راست افراطی» و شبکه بی‌بی‌سی را «اراذل‌واوباشی که دنبال اهداف سیاسی هستند»‌ توصیف کرد.