گزارش
ابتکار جالب معلم بلوچ
یک معلم بلوچ درشهر پارود، با ویدئوی کاردستی روباتیک دانشآموزانش در فضای مجازی شناخته شده است
محمود مولایی| روزنامهنگار
عبدالله برهانی، معلم علوم اهل سیستان و بلوچستان و 25ساله است؛ مردی که در مدرسه شهر پارود (از توابع راسک) با ابتکار شخصی خود کلاسهای روباتیک و هوش مصنوعی برای دانشآموزان برگزار میکند.
او در پایه هفتم، هشتم و نهم تدریس میکند و بدون حمایت هیچ نهادی، توانسته موجی از علاقه به روباتیک و فناوری در میان دانشآموزان منطقه ایجاد کند. پروژههای ساده اما خلاقانه دانشآموزان این معلم مانند آسانسور دستی و پلهبرقی با کارتن و همچنین اختراع سردکن موبایل، تبدیل انرژی حرکتی به الکتریکی با ژنراتور و... بازخوردهای بسیاری در فضای مجازی گرفته است. پارود یک منطقه محروم در استان سیستان و بلوچستان محسوب میشود که حالا با داشتن دانشآموزان با استعداد بر سرزبانها افتاده است.
علاقهمندی دانشآموزان به روباتیک
عبدالله برهانی، فارغالتحصیل آموزش فیزیک از پردیس شهید بهشتی مشهد است و هدف اصلی خود را کشف استعداد دانشآموزان و هدایت آنها در مسیر علاقهمندیهایشان عنوان میکند.
او به همشهری میگوید: «نظام آموزشی فعلی بیشتر بر حفظ مفاهیم آموزشی تکیه دارد و کمتر به استعدادهای واقعی دانشآموزان توجه میکند. من تلاش کردم با پروژههای عملی، مسیر متفاوتی برای بچهها رقم بزنم.»
او ادامه میدهد: «برخی از دانشآموزان به روباتیک علاقه نشان دادند و برخی به هوش مصنوعی. تنها کاری که میتوانستم انجام دهم این بود که از آنها حمایت کنم.» این فعال آموزشی تأکید میکند: «ما کلاسی به نام روباتیک و هوش مصنوعی نداریم، ولی وقتی میبینم بچهها علاقهمند هستند، از آنها حمایت و دورههایی را برای دانشآموزان برگزار میکنم تا پروژههای خودشان را درست کنند.»
دانشآموزان نیاز به حمایت دارند
معلم بلوچ درباره اینکه ایده معرفی روباتیک و هوش مصنوعی به دانشآموزان چگونه به ذهنش خطور کرده، عنوان میکند: «با بچهها پروژههایی را بهعنوان مشاغل آینده جامعه طراحی میکردیم و در فضای مجازی قرار میدادیم. سؤالاتی در ذهن دانشآموزان ایجاد شد که روباتیک و هوش مصنوعی چیست؟ وقتی توضیح دادم، متوجه شدم شوق و ذوق بچهها برای فعالیت در این حوزه زیاد است. تصمیم گرفتم دورههای آموزشی روباتیک و هوشمصنوعی را برای دانشآموزان برگزار کنم. بعد از مدتی که بچهها روی پروژههای خود کار کردند نتیجهاش خیلی جالب بود و متوجه شدم آنها چه استعدادهای شگرفی دارند.»
عبدالله برهانی درباره سختی فعالیتهای عملی در مدرسه میگوید: «زمانی که دوره روباتیک را شروع کردیم، بچهها امکانات لازم را نداشتند و حالا هم برای ادامه مسیر نیاز به حمایت بیشتری دارند.»
از پله برقی تا جرثقیل
ساخت کاردستیهای روباتیک مانند پله برقی کار سادهای بهنظر نمیرسد. عبدالله برهانی درباره اینکه دانشآموزان چگونه چنین ایدههایی را اجرا میکنند، میگوید: «دانشآموزان برای من عکس یا کلیپ میفرستادند و میگفتند اجازه دارم این کاردستی را درست کنم؟ من هم تأیید میکردم و صبح فردا میدیدم تمام تلاش خود را کرده و استعداد شان را نشان دادهاند. هرچند بین کارهایشان پروژههایی که نیاز به موتور قوی یا امکانات خاصی دارد، نیست اما در حدی که میتوانستند استعدادهایشان را نشان دادند.»
عبدالله برهانی، معلم علوم اهل سیستان و بلوچستان : سادهترین کاردستی آسانسور مقوایی بود که با دست اهرم آن را میچرخانند تا آسانسور به حرکت دربیاید. سختترین پروژه هم ساخت جرثقیل دستی بود که ساخت آن خیلی زمان و هزینه برد.
در همینه زمینه :
