اصل ماجرا

مسلمان محبوب یهودیان نیویورک!
درحالی‌که تنها 3روز به انتخابات شهرداری نیویورک باقی مانده، پدیده‌ای بی‌سابقه توجه رسانه‌ها را به‌خود جلب کرده است: حمایت طیف گسترده‌ای از یهودیان جوان نیویورک از زهران ممدانی، نامزد مسلمان حزب دمکرات. در شهری که بزرگ‌ترین جامعه یهودی خارج از سرزمین‌های اشغالی را در خود جای داده (چیزی حدود یکمیلیون نفر)، یهودیان زیر ۴۴سال با تشکیل گروه‌هایی چون «یهودیان برای زهران» از تنها نامزد مسلمان انتخابات شهرداری حمایت می‌کنند.
گفته شده، حمایت آنان از ممدانی به رقم‌های حیرت‌انگیزی رسیده: ۶۷درصد از یهودیان زیر ۴۴سال و ۴۳درصد از کل جامعه یهودی نیویورک از این پدیده نوظهور حزب دمکرات حمایت می‌کنند. دلیل؟ یهودیان نیویورک می‌گویند ممدانی به‌عنوان نماد عدالت اجتماعی و مقابله با تبعیض می‌تواند از حقوق آنان دفاع کند. همچنین یکی از این جوانان در مصاحبه‌ای با میدل ایست ‌آی گفته اغلب جوانان یهودی به این نتیجه رسیده‌اند که دولت اسرائیل نماینده آنان نیست.



سندروم «وقت‌گرفتن» 
به کاخ سفید رسید
کمتر کسی هست که درباره لفاظی آمریکایی‌ها مبنی بر لزوم آزادی بیان و مطبوعات چیزی نشنیده باشد؛ اصلی که در متمم اول قانون اساسی آمریکا هم به آن اشاره شده است. اما فاصله واقعیت فضای سیاسی آمریکا با شعارهایی از این دست بسیار عمیق شده است. در تازه‌ترین رویداد، دسترسی خبرنگاران به دفتر کارکنان ارتباطات در بال غربی کاخ سفید محدود شده و حالا اصحاب رسانه باید برای طرح پرسش (هرچند کوتاه و دم‌دستی) از مسئولان وقت قبلی بگیرند.
پیش‌ترهم جایگاه دائمی رسانه‌های بزرگ خبری مانند آسوشیتدپرس، رویترز و بلومبرگ در اتاق خبر کاخ سفید از آنان گرفته شده بود، کارت عبور خبرنگاران ارشد سی‌ان‌ان لغو شده بود و بیش از ۶۰خبرنگار پنتاگون تحت محدودیت‌های تازه قرار گرفته بودند. فشار بر رسانه‌ها به حدی رسیده که آسوشیتدپرس مجبور شد از کاخ سفید شکایت کند. ترامپ هم بیکار ننشسته و علاوه بر انتقادهای همیشگی از رسانه‌های جریان اصلی علیه برخی از آنان اقدام حقوقی هم داشته است؛ ازجمله شکایت ۱۰میلیارد دلاری علیه روزنامه وال‌استریت ژورنال و کاهش بودجه شبکه‌های دولتی ان‌پی‌آر و پی‌بی‌اس.



برنده نوبل صلحی که جنگ می‌خواهد!
جایزه صلح نوبل که قرار بود نماد ترویج گفت‌وگو و صلح باشد، در سال‌های اخیر به یک شوخی تلخ تبدیل شده است. ماریا کورینا ماچادو، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا که اخیرا این جایزه را دریافت کرده، در خواسته‌ای عجیب از قدرت‌های خارجی به‌ویژه آمریکا برای حمله به کشورش، گفته تنها راه برکناری نیکلاس مادورو گزینه نظامی است. اما ماچادو تنها برنده نوبل صلح نیست که هیچ نشانه‌ای از صلح در او دیده نمی‌شود. آنگ‌سان‌سوچی، رهبر اپوزیسیون میانمار که در سال ۱۹۹۱ این جایزه را دریافت کرد، چند سال بعد به‌دلیل سکوت در برابر قتل‌عام دست‌کم ۷۰هزار مسلمان روهینگیا به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفت و حتی برخی پیشنهاد دادند که جایزه‌اش پس گرفته شود.
همچنین آبیه احمد، نخست‌وزیر اتیوپی که در سال ۲۰۱۹ نوبل صلح را دریافت کرده بود، بعدها درگیر درگیری‌های داخلی شد که طی آن بیش از ۵۰۰هزار نفر کشته و میلیون‌ها نفر آواره شدند.