موفقیت‌هایم را مدیون تهرانم

رضا رویگری| بازیگرسینما و تلویزیون:

از نخستین ترانه یعنی «ایران ایران ایران رگبار مسلسل‌ها» که شناخته شده نبودم و از ترس خواندنش به خود می‌لرزیدم تا امروز که در عرصه سینما و خوانندگی هنوز فعالیت‌هایم را ادامه می‌دهم، خاطرات تهران و محله‌های آن با زندگی‌ام گره خورده است.

طی سال‌ها زندگی و زیستن در پایتخت، بسیاری از فعالیت‌های هنری‌ام را در تهران از سر گرفته‌ام و به سر و سامان رسانده‌ام. سال‌های اوایل انقلاب قرار بود ترانه «ایران ایران ایران رگبار مسلسل‌ها» توسط یکی از خوانندگان به‌نام آن روزگار خوانده شود. آن خواننده به علت التهاب‌های آن دوره، ترانه را نخواند. خوب به خاطر دارم که شبانه با من تماس گرفتند و پیشنهاد کردند این ترانه را من بخوانم. با وجود ترسی که بر من مستولی شده بود آن را پذیرفتم. پا به خیابان گذاشتم. نفس در سینه‌ام حبس شده بود.

متن ترانه را  از  بر کردم و راهی استودیویی در نزدیکی‌های خیابان فلسطین کنونی شدم. جالب است بدانید که در همان شب هم کار اجرا و ضبط آن ترانه را با همکارانمان انجام دادیم. وقتی کارمان تمام شد و ضبط به پایان رسید هنوز می‌ترسیدیم. وحشت‌مان از این بود که عوامل شاه دستگیرمان کنند و بلایی سرمان بیاورند. پس از پایان کار، هنگامی که صدای خودم را گوش کردم به نظرم رسید که ترانه درخشان و به قاعده و درست و خوش ریختی از آب در آمده است. از شادی در پوست خود نمی‌گنجیدم. باور کنید فکرش را هم نمی‌کردم که این ترانه آن روزها و حتی سال‌ها پس از آن دوران، تا  بدین حد فراگیر شود.

امروز وقتی صدای خودم را در قالب آن ترانه می‌شنوم همه خاطرات آن سال‌های تهران به ذهنم هجوم می‌آورد و تسخیرم می‌کند. به گمانم با گذشت سال‌ها هنوز مدیون تهران هستم. تهران، از دیروز تا امروز، من را در خود پرورش داده و به چنگ گرفته است. همواره مدیون این شهر بوده و هستم. این شهر امکانات هنری را در اختیارم گذاشت تا امروز به هنرمندی شناخته شده تبدیل شوم. تهران را دوست دارم و برایم با هیچ شهری برابر نیست. بدیل تهران برای سکونت در ذهنم متصور نیست. این شهر من را از اعماق، برکشید و بالا آورد. اغلب فعالیت‌های جدی هنری‌ام را مدیون این شهر هستم. به همین دلیل دوست دارم تهران را همواره سربلند ببینم.