• پنج شنبه 16 تیر 1401
  • الْخَمِيس 7 ذی الحجه 1443
  • 2022 Jul 07
یکشنبه 14 فروردین 1401
کد مطلب : 157010
+
-

چرا جمهوری اسلامی حرم است؟!

یادداشت
چرا جمهوری اسلامی حرم است؟!

محسن مهدیان- مدیرعامل

در سالگرد رأی قاطع مردم به جمهوری اسلامی یک‌بار دیگر جمله آن بزرگ را مرور کنیم: «جمهوری اسلامی حرم است.» واقعا چرا؟ آیا این تعبیر ذوقی است یا عاطفی و از سر شور و علاقه است؟
ابتدا حرم؛ حرم کجاست؟ نقطه‌ای برای اتصال به انسان کامل که او ظهور و بروز حق است. زائران گرد حرم جمع می‌شوند و زیارت و توسل می‌کنند تا هم نمک سفره‌شان را بگیرند و هم توشه سفرشان به ابدیت.
با این توضیح چه نسبتی میان جمهوری اسلامی با این همه خطا و نقص در گوشه‌وکنارش با حرم مقدس اهل‌بیت(ع) وجود دارد؟ چه آنکه از این نیز بالاتر و فرمود: «والله والله والله این خیمه آسیب دید بیت‌الله الحرام و مدینه و نجف و کربلا... و قرآن آسیب می‌بیند.»
چرا؟ نسبت این دو چیست؟ جمهوری اسلامی چیست که آنقدر مقدس است؟ جمهوری اسلامی مسئولان آن است؟ ساختارهاست؟ قانون اساسی است؟ رهبری است؟ چیست؟
جمهوری اسلامی هیچ‌کدام از اینها نیست. جمهوری اسلامی به آدم‌ها، ساختارها و قوانین نیست. جمهوری اسلامی یعنی مردم.
یعنی چی مردم؟ مردم چه هستند که جمع‌شان حرم می‌شود؟ جمهوری اسلامی حرم است؛ چون مردمش مومن‌اند. مومن یعنی چی؟ یعنی صرفا تسبیح و چادر. خیر؛ یعنی حرکت به سمت توحید. «حرکت و حرکت» این مردم، جمع‌شان حرم است. رهبری هم یک عضو در میان مردم است که نقش اتصال درونی و کانونی این مردم را برعهده دارد.
جمهوری اسلامی حرم است؛ چون تمام فضایلی که ما می‌شناسیم و در حریم مقدس اهل‌بیت(ع) استغاثه داریم که کسب کنیم، در جمهوری اسلامی هدف‌گذاری شده است. دقت کنیم هدف؛ نه تحقق. گویی جمهوری اسلامی راه است. مسیر است. مقدمه تعالی توامان مادی و معنوی است.
خروجی چنین حرمی، همان انسان‌هایی است که جمهوری اسلامی برای ساختن آنها برپا شده است. کارخانه انسان‌سازی‌ است. چنانچه یکی از خروجی‌های این حرم شهید بزرگواری است که به تعبیر رهبری خودش مکتب است.
قیمت جمهوری اسلامی به مردم معنوی و متحول آن است؛ مردمی در حال حرکت به سمت حق، با تمام سختی‌ها و حوادث. با همه کم‌کاری‌های داخلی و پرکاری‌های دشمنان. بودن درون این جریان مردمی، خودش انسان‌ساز است؛ همچون حرم.
مردم ایمانی حرکت‌شان رو به جلوست. ممکن است در راه دچار وقفه درونی و بیرونی شوند، اما حرکت‌شان رو به جلوست. نقش تاریخی معصوم نیز همین است. حرم پرفروغ‌شان نیز «بلند کردن و حرکت دادن.»
اینجاست که حرمت جمهوری اسلامی به تعبیر خمینی بزرگ از حفظ جان امام زمان نیز بیشتر می‌شود. چرا؟ چون خود امام زمان نیز جانش را خرج حرکت ایمانی مردم می‌کند. خود را خرج می‌کند تا مردم بلند شوند.
حالا 40و اندی سال است این مردم بلند شده‌اند و حرکت می‌کنند. آیا چنین قیام و حرکتی حریم نیست؟ حرم نیست؟ حرمت ندارد؟ هست؛ چون حرکت‌ساز است؛ همچون حرم.
و اما؛
پس نقدها، نقص‌ها، ضعف‌ها و آسیب‌ها چه؟
آنچه از خطاهای جمهوری اسلامی می‌دانید، خطاهای مسئولان است؛ خطاهای این و آن است؛ حتی خطای بوروکراسی و قوانین است. اما جمهوری اسلامی این نیست. جمهوری اسلامی هویت مومنانه مردم است؛ به همین دلیل است که رهبر انقلاب می‌فرمایند ممکن است کسی  به من هم نقد داشته باشد، اما پای نظام اسلامی بایستد. (96/11/29)
 نقص‌ها و آسیب‌ها هست؛ نه قائل به عصمت مسئولانیم و نه عصمت قوانین. جمهوری اسلامی با دولت اسلامی متفاوت است. از جمهوری اسلامی تا دولت اسلامی راه بسیار است. نقص‌ها را بگوییم. فریاد هم بزنیم. با محافظه‌کاری نیز از آنها عبور نکنیم، اما بدانیم اصل و فرع چیست و به چه فخر می‌کنیم و به چه نقد داریم. دشمن نیز یک هدف بیشتر ندارد؛ به‌هم زدن همین نسبت ساده. او می‌خواهد خطای دولت‌ها (یعنی مسئولان، قوانین و بوروکراسی) را به‌حساب جمهوری اسلامی بگذاریم. نه دلش برای حجاب سوخته، نه ورزش، نه اقتصاد و نه هیچ. او هر درز دیواری را نشانه ترک بر جداره جمهوری اسلامی می‌داند. همین تفکیک را بدانیم، نقشه دیوان و ددان نقش بر آب است.

این خبر را به اشتراک بگذارید
در همینه زمینه :