![صف برای تئاتر!](/img/newspaper_pages/1399/10-%20dey/13/GARN/04-01.jpg)
صف برای تئاتر!
![صف برای تئاتر!](/img/newspaper_pages/1399/10-%20dey/13/GARN/04-01.jpg)
پدیده صف برای کسانی که دهه60 را دیدهاند، امر دور از ذهن یا عجیبی نیست، سوژه بسیاری از نشریات فکاهی2 دهه از نشریات دهههای 60 و 70 شوخی با پدیدهای به نامصف است. اما آنچه در تئاتر دهه70 رخ داد، «صف برای تئاتر» بود؛ پدیدهای نوظهور برای برخی از نمایشهایی که در مجموعه تئاتر شهر به صحنه میآمد. پس از انقلاب، تنها زمانی که برای دیدن تئاتر، بلیتها تمام میشد و یا نیاز بود که برای دیدن نمایشی در صف بلیت ایستاد، ایام جشنواره تئاتر فجر بود. افراد حاضر در صف هم عموما دانشجویان مشتاق تئاتر بودند.
اما در دهه 70، نمایشهایی به صحنه رفتند که مخاطب آن بیش از ظرفیت تئاتر شهر بود، بنابراین گاهی بلیتها تمام میشد، گاهی هم نیاز بود که برای دیدن نمایشی، حتی در صف ایستاد. اجرای «پیروزی» در شیکاگو در اینزمینه پیشگام بود و نمایشهای دیگری نیز در ذهن تماشاگران آن سالها وجود دارد که بلیت آن را به دشواری تهیه کردند و گاهی هم در صف ایستادند، ازجمله «عشقآباد» به نوشته و کارگردانی داوود میرباقری، «سیاها» به نوشته ژان ژنه به کارگردانی حامد محمدطاهری و «کارنامه بندار بیدخش» نوشته و کارگردانی بهرام بیضایی.