درگیری با راننده بوکسور، سرنخ دستگیری باند سارقان شد
پایان گروگانگیریهای شکارچیان جاده
الهه فراهانی | روزنامهنگار
سرقتهای اعضای یک باند مخوف که در جادهها به کمین رانندگان کامیون مینشستند و با ربودن آنها دست به سرقت محمولههایشان میزدند، با هوشیاری و اقدام بموقع آخرین راننده که بوکسور بود، پایان یافت.
به گزارش همشهری، از اوایل تابستان امسال، پروندههای متعددی روی میز مأموران پلیس قرار گرفت که نشان میداد باندی خطرناک در جادههای اطراف تهران دست به راهزنی میزنند. رانندگان خودروهای حامل بارهای سنگین، پس از طی مسافتی در جاده ناگهان در کمین افرادی میافتادند که سوار بر یک خودروی پژو بودند و خودشان را مأمور پلیس معرفی میکردند. مأموران قلابی که تجهیزات نظامی نیز همراه داشتند، راه را بر رانندگان میبستند. این راهزنان خشن طعمههای خود را با بستن دست و پایشان میربودند و پس از انتقال به بیابانهای اطراف تهران، با دستوپاهای بسته در جاده رها میکردند تا خودرو و محمولههای میلیاردیشان را به سرقت ببرند.
آغاز تحقیقات
با افزایش شمار شاکیان تیم ویژهای از کارآگاهان پلیس تحقیقات گستردهای را برای شناسایی و انهدام این باند مخوف آغاز کرد. بررسیهای اولیه نشان داد که سارقان از خودروهای عمدتا سرقتی برای اجرای نقشههای خود استفاده میکنند و پس از هر سرقت، خودروها را در جنوب تهران رها میکنند و بهسراغ خودروهای پارکشده دیگر میروند. طولی نکشید که با رصد اطلاعاتی و ردزنیهای پلیسی مشخص شد اعضای این شبکه مخوف بهشدت حرفهای عمل میکنند. آنطور که شواهد نشان میداد، یکی از همدستانشان در جنوب کشور بود که آمار کامیونهای حامل بارهایی مانند سیگار، تجهیزات موبایل و تجهیزات خودرو را به همدستانش میداد تا آنها در جادههای منتهی به پایتخت، نقشه مجرمانه خود را برای تصاحب محمولههای سنگین عملی کنند. تحقیقات شبانهروزی پلیس برای بهدامانداختن اعضای این باند ادامه داشت تا اینکه اتفاقی عجیب، روند پرونده را تغییر داد.
راننده بوکسور، سد راه شکارچیان جاده
در جریان دهمین سرقت، سناریوی راهزنان به بنبست رسید. سارقان طبق روال همیشه قصد داشتند کامیون حامل بار میلیاردی را متوقف کنند، اما راننده این خودرو برخلاف دیگران تسلیم نشد. این راننده که یک بوکسور حرفهای بود، در برابر مأموران قلابی مقاومت کرد و با مشتهای سنگین به جدال با راهزنان پرداخت. او چنان ضربه محکمی به یکی از سارقان وارد کرد که متهم در دم بیهوش شد. هرچند بقیه اعضای باند توانستند بخشی از بار را به سرقت ببرند و با جاگذاشتن همدست خود فرار کنند، اما همین درگیری شجاعانه سرنخ اصلی را بهدست پلیس داد.
دستگیری
پس از فرار 2متهم و سرقت کامیون و محموله، راننده کامیون با پلیس تماس گرفت و طولی نکشید که مأموران در محل جرم حاضر شدند. سارقی که با مشت سنگین مالباخته بیهوش شده بود، دستگیر شد و دقایقی بعد وقتی چشمانش را باز کرد، همهچیز را لو داد و همدستانش را معرفی کرد. با اعترافات این متهم، همدستان او دستگیر شدند و تاکنون به ۱۰فقره سرقت محمولههای باری به ارزش ۱۰ تا 30میلیارد تومان اعتراف کردهاند. تحقیقات تکمیلی از اعضای این شبکه ادامه دارد.
گفت و گو
از عقاب محله تا عقاب جادهها
مهرداد، سرکرده باند معروف به عقاب، پیش از این در گوشیقاپی تبحر داشت و چندبار به اتهام سرقت تلفن همراه زندانی شده بود. او میگوید اگر آخرین طعمهشان در برابرشان مقاومت نمیکرد، شاید هیچوقت دستشان رو نمیشد.
چرا به تو لقب عقاب داده بودند؟
سالها گوشیقاپی میکردم، چون چشمهای تیزی داشتم و کافی بود کسی گوشیاش را دست بگیرد تا در یک لحظه آن را بقاپم. برای همین به من میگفتند عقاب.
پس چه شد که از گوشیقاپی رسیدی به راهزنی جادهای و سرقتهای میلیاردی؟
گوشیقاپی دیگر پول خوبی برایم نداشت. دردسرش زیاد بود، تا میآمدی دوزار کاسب شوی، مالباخته جیغ میزد و مردم میافتادند دنبالت، آخرسر هم گیر میافتادی و زندان. وقتی این بار از زندان آزاد شدم، رفتم سراغ دوستم که بازاریاب شرکت بود. او هم اخراج شده بود و دستش خالی بود. با هم نشستیم فکر کردیم که باید کار بزرگتری بکنیم تا پول کلانی گیرمان بیاید. دوستانم که در زندان بودند، 2نفر را به من معرفی کردند. آنها خلافکارهای بزرگی بودند و پیشنهاد سرقت محموله کامیونها را دادند. این شد که عقاب محله تبدیل شد به عقاب جادهها.
با چه شگردی سرقت میکردید؟
ما ۵نفر بود؛ البته نفر پنجم در جنوب کشور بود و فقط آمار کامیونها را به ما میداد. ۴نفر دیگر هم در تهران بودیم و کار اصلی را انجام میدادیم. اول یک خودرو سرقت میکردیم، بعد با همان ماشین سرقتی و تجهیزات نظامی و پلیسی به جادهها میرفتیم و به کمین رانندههای کامیونهای حامل بار مینشستیم. وقتی طعمه میرسید، مانند عقاب بر سرش فرود میآمدیم و او را شکار میکردیم. سپس دستوپایش را میبستیم و کامیون را میدزدیدیم. آخرین طعمهمان اما اصلا نترسید. او یک بوکسور حرفهای بود و چنان ضربهای به من زد که دیگر نفهمیدم دنیا دست کیست. وقتی به هوش آمدم، خودم را روی تخت بیمارستان دیدم.