قدرت نمایی غول ایرانی

میثم کریمی

سالن مسابقات وزنه‌برداری قهرمانی جهان در چین، غرق در التهاب و نفس‌های حبس‌شده در سینه بود. رقابت‌های دسته فوق‌سنگین (۱۱۰+ کیلوگرم) همواره گل سرسبد و حسن‌ختام مسابقات وزنه‌برداری است؛ آوردگاهی که در آن قوی‌ترین مردان جهان برای غلبه بر کوهی از پولاد سرد به روی تخته می‌آیند تا مرزهای توانایی بشر را جابه‌جا کنند. در این میان، چشم امید میلیون‌ها ایرانی به 2 دلاور کشورمان، علیرضا یوسفی و علی داوودی دوخته شده بود. اما هیچ‌کس نمی‌دانست که قرار است در این روز تاریخی، یکی از شگفت‌انگیزترین، دراماتیک‌ترین و حماسی‌ترین لحظات ورزش ایران توسط جوانی خلق شود که نه‌تنها مدال‌ها را درو کرد، بلکه سقف رکورد دوضرب جهان را فروریخت.
  نبرد غول‌ها در حرکت یک‌ضرب با قدرت‌نمایی بی‌امان رقبا آغاز شد. علی داوودی، وزنه‌بردار شایسته کشورمان که پیش از این در بازی‌های آسیایی ناگویا خوش درخشیده بود، با مهار وزنه ۲۰۶‌کیلوگرمی موفق شد مدال برنز این حرکت را به سینه بزند تا چراغ اول را برای کاروان ایران روشن کند. در سوی دیگر، علیرضا یوسفی که همواره تخصص، نبوغ و قدرت اصلی‌اش در حرکت دوضرب نهفته است، با استراتژی و آرامش خاصی کار خود را پیش برد. او رکوردهای ۱۸۶، ۱۹۱ و ۱۹۵‌کیلوگرم را یکی پس از دیگری با موفقیت بالای سر برد و در جایگاه چهارم یک‌ضرب قرار گرفت. یوسفی می‌دانست که نبرد اصلی او هنوز آغاز نشده است. در این حرکت، علی عمار، پدیده جوان و ۲۲‌ساله عراقی و لالایان ارمنستانی با رکوردهای ۲۱۱ و ۲۱۰‌کیلوگرم، جایگاه‌های اول و دوم را تصاحب کردند.

  با آغاز رقابت‌های حرکت دوضرب، ضربان قلب‌ها در سالن به اوج خود رسید. علی داوودی پس از مهار وزنه ۲۴۶‌کیلوگرمی، با شجاعت به سراغ وزنه ۲۶۱‌کیلوگرمی رفت اما در 2 تلاش پیاپی ناکام ماند تا با مجموع ۴۵۲‌کیلوگرم در رده چهارم جهان بایستد و دستش از مدال مجموع کوتاه بماند. اما حالا تمام نگاه‌ها به علیرضا یوسفی دوخته شده بود؛ جوانی که با کوهی از انگیزه و جسارت به روی تخته آمد. یوسفی کار خود را مقتدرانه با مهار وزنه ۲۵۳‌کیلوگرمی آغاز کرد و ۳چراغ سفید از داوران گرفت.

  در حرکت دوم، درام بزرگ مسابقه شکل گرفت. یوسفی پشت وزنه ۲۵۸‌کیلوگرمی ایستاد، آن را مهار کرد، اما در کمال ناباوری هیأت ژوری با سختگیری تمام رأی به خطا داد و چراغ‌ها قرمز شد. اعتراض‌ها هم راه به جایی نبرد. برای هر ورزشکاری، چنین تصمیمی می‌توانست از نظر روانی ویرانگر باشد و شیرازه تمرکزش را از هم بپاشد؛ اما یوسفی از جنس دیگری بود. او این ناملایمت و بی‌عدالتی را به سوخت موتور اراده‌اش تبدیل کرد.

  لحظه موعود فرارسید؛ حرکت سوم و پایانی. کادر فنی و یوسفی تصمیمی جسورانه و جنون‌آمیز گرفتند؛ انتخاب وزنه ۲۶۳کیلوگرمی! وزنه‌ای که مهار آن نه‌تنها به‌معنای کسب مدال طلای دوضرب و نقره مجموع بود، بلکه رکورد جهان را که با ۲۶۱کیلوگرم در اختیار خود یوسفی بود، ارتقا می‌داد. سالن در سکوتی مطلق و سنگین فرورفت. یوسفی، با نگاهی که در آن خشم، غرور و اراده موج می‌زد، دستانش را به پودر سفید آغشته کرد و میله‌های فولادی را در چنگال خود فشرد. با فریادی از اعماق وجود، وزنه را روی سینه کشید و سپس با قدرتی اسطوره‌ای و غیرتی مثال‌زدنی، ۲۶۳‌کیلوگرم آهن را بالای سر برد. وزنه رام دستان قدرتمند دلاور ایرانی شده بود. ۳چراغ سفید، انفجار شادی در سالن و شکسته شدن رکورد دنیا!

  در پایان این ماراتن نفسگیر، هرچند علی عمار عراقی با عملکردی درخشان به مدال طلای مجموع دست یافت و لالایان ارمنستانی سوم شد، اما نام علیرضا یوسفی به‌عنوان قهرمان بی‌بدیل دوضرب جهان جاودانه شد. او با مجموع ۴۵۸‌کیلوگرم به مدال نقره مجموع رسید و طلای دوضرب را با طعم شیرین رکوردشکنی به گردن آویخت. شاهکار علیرضا یوسفی در چین، تنها یک پیروزی ورزشی ساده نبود؛ بلکه حماسه‌ای از جنس ایستادگی و بازگشت شکوهمندانه بود. او با این رکوردشکنی تاریخی ثابت کرد که دسته فوق‌سنگین وزنه‌برداری جهان، همچنان جولانگاه قدرت‌نمایی پسران ایران‌زمین است و پرچم ایران، با دست‌های پرتوان او، بالاتر از همیشه در قله‌های افتخار به اهتزاز درمی‌آید.