روایت خبر

وقتی مادر بمب‌ها سوژه خنده شد
آمریکایی‌ها می‌خواستند با «مادر همه بمب‌ها» ایرانی‌ها را بترسانند، اما حالا این مادر‌سوژه خنده و شوخی شده است.
ماجرا از تهدید آمریکا به استفاده از بزرگ‌ترین بمب غیرهسته‌ای خود شروع شد؛ بمبی نزدیک به ۱۰ تن با نام ترسناک «مادر همه بمب‌ها». اما واکنش ایرانی‌ها به این تهدید، حسابی متفاوت بود.
اول سردار محبی، سخنگوی سپاه گفت: «درصدد رونمایی از پدر بمب‌ها هستیم»؛ سلاحی که برای دشمن تازگی دارد.
بعد سخنگوی وزارت کشور‌ وارد ماجرا شد و گفت: «اگر آمریکا بمب مادر دارد، ما بمب مادربزرگ داریم.»
حسین شریعتمداری هم نوشت: «اگر آنها مادر بمب‌ها دارند، بیایند تا پدر موشک‌های ما به حسابشان برسد.»
اما سردار نقدی قصه را جالب‌تر کرد و گفت:« آمریکایی‌ها در جنگ 12‌روزه بمب ۱۴ تنی به ایران انداختند که عمل نکرد و حالا آلیاژها، مدارهای الکترونیکی و فناوری آن را تجزیه ‌و تحلیل کرده‌ایم.»
این وسط‌ یک اتفاق مهم افتاده است. سلاحی که قرار بود با اسمش وحشت ایجاد کند، حالا با همان اسم دستمایه شوخی شده است.

این را برسانید به‌دست غرب‌پرست‌ها و تسلیم‌طلب‌ها
آمریکا از اوکراین می‌خواهد جنگ را تمام کند.
حالا پاسخ زلنسکی را بشنوید.
مجری فاکس‌نیوز می‌پرسد: آیا توافقی را می‌پذیرید که جنگ در خطوط فعلی متوقف شود؟
زلنسکی پاسخ می‌دهد: «بله، فکر می‌کنم این یک راه واقعی برای پایان جنگ است.»
حالا ببینید چه اتفاقی افتاده است.
آمریکا سال‌ها به اوکراین سلاح و وعده حمایت داد و از ایستادگی مقابل روسیه گفت. اما امروز رئیس‌جمهور همان آمریکا‌ اوکراین را برای پذیرش توافق تحت فشار می‌گذارد.
خلاصه کشوری که سرنوشت امنیتش را به واشنگتن گره بزند، تضمینی ندارد که فردا واشنگتن قربانی‌اش نکند.
حالا این را برسانید به تسلیم‌طلبان، غرب‌پرست‌ها و خودحقیر پنداران.

مجلس تعطیل نیست
 رأی اعتماد بالا به وزیر دفاع پیشنهادی را دیدید؟ برخلاف ادعای معدودی از نمایندگان و گروه‌های خاص حامی آنها، مجلس از زمان آغاز جنگ حتی یک روز هم تعطیل نبوده و تمام ارکان مجلس مشغول فعالیت بوده‌اند.
در همین ایام، نمایندگان مدعی تعطیلی مجلس نیز هم در کمیسیون‌های تخصصی شرکت داشتند و هم در جلسات علنی مجلس با ترتیبات ویژه شرایط جنگی حاضر بودند. نطق‌های متعدد آنان نیز گواه این مسئله است.
با وجود تأکید نهادهای عالی نظام مبنی بر عدم‌حضور تمام نمایندگان در صحن مجلس به‌دلیل تهدیدات موجود و اطلاع کلیه نمایندگان از جزئیات آن، اصرار چند نماینده و تکرار ادعای تعطیلی مجلس و حاشیه‌سازی‌های اخیر پشت پرده دیگری دارد.
این افراد در تلاش هستند که با بازگشایی حضوری صحن مجلس، برخی مقاصد و دستورکارهای سیاسی - حزبی خود را به‌صورت نمایشی در صحن پیگیری و حواشی آن را به رسانه‌ها و جامعه منتقل کنند.  در عین حال، با پیگیری ریاست مجلس، احتمال بازگشایی صحن حضوری با ترتیبات متفاوت‌ وجود دارد.
مجلس تنها رکن نظام است که درصورت بروز حادثه و خارج‌شدن آن از حد نصاب، عملا فعالیت آن متوقف می‌شود و جز برگزاری مجدد انتخابات (که در شرایط جنگی غیرممکن است) جایگزینی ندارد.

نتانیاهو می‌ماند یا می‌رود؟
5روز مانده به انتخابات اسرائیل؛ نتانیاهو می‌ماند یا می‌رود؟ نظرسنجی‌ها از وضعیتی عجیب خبر می‌دهند؛ نه نتانیاهو اکثریت دارد، نه مخالفانش.
طبق میانگین 4نظرسنجی اخیر، ائتلاف نتانیاهو حدود ۵۱کرسی و مخالفانش هم حدود ۵۱کرسی دارند؛ اما برای تشکیل دولتی باثبات، معمولا ۶۱کرسی از مجموع ۱۲۰کرسی کنست لازم است. در رقابت حزبی هم حزب «یاشار» به رهبری گادی آیزنکوت از لیکود نتانیاهو جلو افتاده است. اما ماجرا اینجا پیچیده می‌شود. احزاب عربی حدود ۱۳کرسی دارند و می‌توانند معادله تشکیل دولت را تغییر دهند، ولی مخالفان نتانیاهو بر سر همکاری با آنها اختلاف دارند. حالا اگر انتخابات برگزار شود و هیچ‌کس نتواند دولت تشکیل دهد، چه اتفاقی می‌افتد؟
نکته همین‌جاست؛ نتانیاهو حتی با شکست انتخاباتی هم می‌تواند تا تشکیل دولت جدید، نخست‌وزیر باقی بماند. اما این به‌معنای حفظ قدرت سابقش نیست. اول، دیگر اکثریت مطمئنی در پارلمان ندارد و برای پیشبرد تصمیمات مهم با مانع روبه‌رو می‌شود. دوم، مخالفانش با وجود اختلافات داخلی، می‌توانند در پارلمان علیه سیاست‌های او ائتلاف کنند. این بن‌بست سیاسی اسرائیل است؛ نتانیاهو شاید بتواند در قدرت بماند، اما ماندن در قدرت دیگر به‌معنای توانایی حکومت‌کردن با اقتدار سابق نیست.

رهبر ۱۷ساله شورشیان فرانسه کیست؟
ایلوان را می‌شناسید؟ بعید است؛ جوانی ۱۷ساله که از مقابل دبیرستانش در پاریس به یکی از چهره‌های مشهور اعتراضات فرانسه تبدیل شده است. او رهبر رسمی جنبش نیست اما حالا یکی از نمادهای نسلی شده که فرانسه را به هم ریخته است. ماجرا از یک مصاحبه خیابانی شروع شد. ویدئوی ایلوان بیش از ۱۰میلیون بار دیده شد، بعد پایش به مناظره‌های تلویزیونی باز شد، با ژان‌لوک ملانشون، سیاستمدار مشهور فرانسوی‌ دیدار کرد و چفیه فلسطینی‌اش هم توجه رسانه‌ها را جلب کرد. اما این فقط قصه یک نوجوان نیست. گاردین از بازداشت بیش از ۶۷۰۰نوجوان در اعتراضات خبر داده است. پس از آنکه یک نوجوان ۱۵ساله دستش را بر اثر انفجار نارنجک پلیس از دست داد، دولت فرانسه استفاده از نارنجک‌های صوتی را در این اعتراضات تعلیق کرد. حالا اعتراضات دانش‌آموزی فرانسه در بلژیک و ایتالیا هم بازتاب پیدا کرده است. جالب‌تر اینکه طبق گزارش لوموند، حمایت جوانان ۱۸ تا ۲۴ساله از ملانشون در نظرسنجی‌های اخیر به حدود ۴۰درصد رسیده است. اینها نشانه‌های تغییر در نسل جوان اروپاست؛ نسلی که بخشی از آن، سیاست‌های دولت‌های غربی و حمایت از اسرائیل را به چالش می‌کشد. حالا نامه‌های آیت‌الله خامنه‌ای به جوانان اروپا و آمریکا را به یاد بیاورید؛ نامه‌هایی که مستقیما نسل جوان غرب را مخاطب قرار داده بود. ایلوان فقط یک نوجوان معترض نیست؛ نمادی از نسلی است که دیگر نمی‌خواهد درباره آینده‌اش سکوت کند.

اروپا با اغتشاش شوخی ندارد‌ خودتان  بخوانید
اعتراض حق مردم است اما تخریب، حمله به مردم و نیروهای امنیتی حق آنها نیست؛ اینجا دیگر پای مجازات به میان می‌آید؛ حتی در کشورهایی‌که خود را مهد آزادی می‌دانند. جورجا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا‌ از تصویب تدابیر امنیتی جدید دولتش خبر داد: اگر در تجمعی همراه گروهی 5‌نفره یا بیشتر‌ به پرتاب سنگ، چماق و ترقه و به خطر انداختن امنیت مردم اقدام کنید، ممکن است تا ۵ سال زندان و ۲۰ هزار یورو جریمه در انتظارتان باشد. اگر هم تخریب کنید، اصل ماجرا روشن است: «هرکس تخریب کند، باید هزینه‌اش را بپردازد»؛ حتی اگر پای خسارت‌های ناشی از رفتار فرزندتان به‌عنوان فرد زیر سن قانونی در میان باشد. اما ایتالیا تنها نیست. در بریتانیا، جرم شورش گروهی می‌تواند تا ۱۰‌سال زندان در پی داشته باشد. در فرانسه نیز تخریب جدی اموال، بسته به شرایط، تا ۲سال زندان و ۳۰ هزار یورو جریمه دارد؛ اگر شرایط تشدیدکننده‌ای مانند ارتکاب گروهی یا تخریب اموال عمومی وجود داشته باشد، مجازات می‌تواند به ۵‌سال زندان و ۷۵‌هزار یورو جریمه برسد. حالا سؤال اینجاست: اگر در اروپا تخریب مغازه، آتش‌زدن اموال عمومی و حمله به نیروهای امنیتی خط قرمز است و همه هم می‌پذیرند که هر کشور باید از امنیت، این کالای گرانبها، به‌خوبی محافظت کند، چرا بعضی‌ها می‌خواهند همین رفتارها و رفتارهای شدیدتر از این، مانند حمل سلاح و درگیری با نیروهای امنیتی در ایران را با برچسب «اعتراض» توجیه کنند؟ اعتراض یک چیز است و‌ آشوب و تخریب‌ چیزی دیگر. حق اعتراض، مجوز ناامن‌کردن زندگی مردم نیست.‌