حسام رضایی؛کارشناس حوزه سیاست و بین‌الملل
اعتراضات فرانسه وارد سومین هفته شده، بازداشت‌ها از ۸۰۰۰ نفر گذشته و بیش از ۲۵۰دانش‌آموز مجروح شده‌اند. از قطع دست نوجوان ۱۵ساله تا آسیب شدید چشمی و شکستگی فک نوجوانی ۱۴ساله، نشانه‌های خشونت در این اعتراضات آشکار است. بااین‌حال، پرسش اصلی این است که چرا با وجود این حجم از درگیری، گزارشی از کشته‌شدن معترضان منتشر نشده است؟
نخستین تفاوت را باید در ماهیت اعتراضات جست‌وجو کرد. میان اعتراض خیابانی و آشوب مسلحانه فاصله وجود دارد. نبود سلاح گرم، حمله مسلحانه به پلیس و تخریب سازمان‌یافته اموال عمومی، بر سطح تقابل و پیامدهای ناآرامی‌ها تأثیر می‌گذارد، بنابراین نمی‌توان همه اعتراضات را فارغ از ماهیت و شیوه شکل‌گیری، یکسان ارزیابی کرد.
دوم، رسانه‌ها و چهره‌های سیاسی نقش مهمی در مدیریت یا تشدید بحران دارند. انتقال مطالبات معترضان با آموزش خشونت و تلاش برای مصونیت عاملان آن از پاسخگویی متفاوت است.
سوم، مداخله خارجی می‌تواند اعتراضات داخلی را به عرصه رقابت قدرت‌ها تبدیل کند و مطالبات اولیه مردم را تحت‌تأثیر اهداف سیاسی دیگران قرار دهد.
چهارم، مسئولیت دولت‌ها در مدیریت بحران اهمیت دارد. حضور بموقع نیروهای امنیتی، کنترل متناسب خشونت و جلوگیری از گسترش درگیری‌ها، از عوامل مؤثر در مهار ناآرامی‌هاست.
نکته اینجاست که چرا برخی رسانه‌ها در فرانسه بر مطالبات معترضان تأکید می‌کنند، اما در ایران، اعتراض، تخریب و خشونت را بدون تفکیک کافی، در چارچوبی امنیتی و سیاسی قرار می‌دهند؟ اگر فرانسه معیار مقایسه است، باید همه واقعیت‌ها را دید.
چرا فرانسه، ایران نمی‌شود؟!
در همینه زمینه :
