رؤیای ناتمام

پرونده تیم فوتبال امید ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، بسیار زودتر از حد تصور و در همان مرحله گروهی بسته شد. شاگردان حسین عبدی در شرایطی که با کسب تنها یک امتیاز از دیدار پایانی خود مقابل کره‌شمالی می‌توانستند جواز حضور در مرحله حذفی را به‌دست بیاورند، با پذیرش شکست دور از انتظار ۴ بر یک، از گردونه رقابت‌ها کنار رفتند. این اتفاق، یادآور توقف زودهنگام فوتبال ایران در بازی‌های‌۲۰۱۴ اینچئون بود و بار دیگر این واقعیت را نمایان کرد که مسیر موفقیت در رده‌های پایه فوتبال آسیا، روزبه‌روز دشوارتر و رقابتی‌تر می‌شود.
  تیم امید ایران با اتکا به نسلی از بازیکنان مستعد که بسیاری از آنها در لیگ برتر خلیج‌فارس تجربه بازی و درخشش دارند، مسابقات را با تمرکز و امیدواری آغاز کرد. پیروزی قاطع ۳ بر یک مقابل امارات در گام نخست و پس از آن، کسب یک تساوی بدون گل و منطقی ‌برابر چین، ایران را با ۴‌امتیاز در صدر جدول گروه‌B قرار داده بود. پیش از سوت آغاز بازی سوم، همه‌چیز برای یک صعود بی‌دردسر مهیا به‌نظر می‌رسید و انتظار می‌رفت ملی‌پوشان جوان ایران با یک مدیریت صحیح در زمین، راهی دور بعد شوند.
  کادر فنی برای این مسابقه حساس با ایجاد چند تغییر در ترکیب اولیه و جایگزینی برخی مهره‌های مسابقات پیشین، تیم را روانه میدان کرد. آغاز کار نیز کاملا بر وفق مراد بود. تیم ایران بازی را هدفمند شروع کرد و در دقیقه‌۱۸، روی یک حرکت تیمی حساب‌شده، ارسال دقیق کسری طاهری با ضربه چرخشی و تماشایی امیرحسین حسین‌زاده همراه شد تا دروازه حریف فرو بریزد. در آن لحظات، به‌نظر می‌رسید کنترل بازی به‌طور کامل در اختیار سفیدپوشان ایران است.
  اما این گل، به جای آنکه حاشیه امنی برای تیم امید ایجاد کند، به موتور محرک کره‌شمالی تبدیل شد. حریف که با یک امتیاز از ۲بازی قبلی، در آستانه حذف قرار داشت، بلافاصله دست به تغییر تاکتیک و تعویض زود‌هنگام زد. آنها با استفاده از دوندگی بی‌امان، پرس از بالا و فشردگی در میانه میدان، نبض بازی را در دست گرفتند. نیاز مبرم به برد، کره‌ای‌ها را به تیمی سراپا هجومی تبدیل کرد. در مقابل، به‌نظر می‌رسید ذهنیت ناخودآگاه برای حفظ نتیجه، تمرکز دفاعی و نظم تیمی ایران را برهم زد. در دقیقه‌۴۱، چون روی یک کار ترکیبی سریع گل تساوی را به ثمر رساند و تنها ۳دقیقه بعد، استفاده از فضای پشت مدافعان باعث شد که میونگ سونگ گل دوم را وارد دروازه کند و ورق در همان نیمه نخست کاملا برگردد.
  در نیمه دوم، انتظار می‌رفت با ورود بازیکنان تازه‌نفس، جریان بازی به تعادل کشیده شود. با وجود این، کره‌شمالی از برتری روانی و فیزیکی خود نهایت استفاده را برد. آنها نه‌تنها اجازه بازیسازی مؤثر را به خط میانی ایران ندادند، بلکه روی سرعت بالای هافبک‌های خود، ۲بار دیگر در دقایق ۵۱ و ۶۸ توسط میونگ سونگ و پاک چونگ سونگ به گل رسیدند. آمار پایانی مسابقه و ثبت ۲۱‌شوت به سمت دروازه ایران در مقابل ۴‌شوت از سوی ملی‌پوشان کشورمان، نشان‌دهنده تفاوت اجرای تاکتیکی ۲تیم در روز مسابقه بود.
  با این نتیجه و تساوی بدون گل چین و امارات در بازی همزمان، جدول گروه تغییر کرد؛ چین با ۵‌امتیاز صدرنشین شد، کره‌شمالی با ۴‌امتیاز و تفاضل گل بهتر در رده دوم قرار گرفت و ایران با ۴‌امتیاز در جایگاه سوم ایستاد و وداعی زودهنگام با رقابت‌ها داشت. این مسابقات، فراتر از نتیجه یک تورنمنت، تصویری شفاف از چالش‌های پیش‌روی فوتبال پایه ایران ارائه می‌دهد. فوتبال ایران بیش از نیم‌قرن است که برای رسیدن به المپیک تلاش می‌کند و حالا با کاهش سهمیه آسیا به تنها ۲‌تیم برای المپیک‌۲۰۲۸ لس‌آنجلس، این مسیر ناهموارتر از همیشه است. اتفاقات ناگویا نشان داد که اتکای صرف به مهارت‌های فردی کافی نیست؛ تفاوت‌ها در تورنمنت‌های متمرکز، توسط انسجام تیمی، تاب‌آوری روانی در دقایق پرفشار و ثبات تاکتیکی رقم می‌خورد. آینده فوتبال ایران به‌دست همین جوانان ساخته خواهد شد و اکنون زمان آن است که با نگاهی تحلیلی و کارشناسانه، به تقویت پایه‌های ذهنی و فنی این استعدادها بپردازیم.