چالش رهبر شهید درباره سازمان ملل

همزمان با برگزاری هشتادویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل و سفر رئیس‌جمهور به نیویورک، سخنرانی تاریخی رهبر شهید ساختار قدرت در مهم‌ترین نهاد بین‌المللی جهان را زیر سؤال برد.
سال ۱۳۶۶ امام شهید در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل مستقیما ساختار این سازمان و شورای امنیت را به چالش کشید. آیت‌الله خامنه‌ای انگشت روی 2امتیاز مشخص گذاشت: حق وتو و عضویت دائم در شورای امنیت.
این‌دو «2تبعیض ناروا» بودند؛ امتیازهایی که باعث می‌شد تصمیم‌گیری درباره مسائل بین‌المللی در اختیار مجموعه محدودی از کشورها قرار بگیرد. اما نقد فقط به اصل این امتیازات محدود نماند. مسئله اصلی، کارکرد سازمان ملل بود.
رهبر شهید هشدار داد اگر این دوتبعیض برچیده نشود، سازمان ملل و شورای امنیت نمی‌توانند به «کانونی» تبدیل شوند که ملت‌ها به آن دل ببندند و اختلافات خود را در آن حل کنند. در آن صورت شورای امنیت همچنان محلی خواهد بود برای صدور «احکام بی‌اعتبار» و «دستورهای بی‌عمل».
نتیجه چنین ساختاری نیز از نگاه امام شهید این حقیقت بود که ملت‌ها احساس می‌کنند جایی برای حل مسائل بین‌المللی وجود ندارد.
و وقتی مسیر حقوقی و عادلانه برای حل اختلافات بسته باشد، یک‌پیامد خطرناک باقی می‌ماند؛ اینکه خشونت تنها راه پیشبرد کارها تلقی شود.
حالا، نزدیک به 4دهه پس از آن سخنان، در هشتادویکمین نشست مجمع عمومی، همان پرسش تاریخی دوباره روی میز است: سازمان ملل واقعا برای حل مسائل ملت‌ها ساخته شده است یا ساختار قدرت هنوز پاسخ این پرسش را تعیین می‌کند؟