روایت خبر

در اروپا کسی برای جشن گرفتن عجله ندارد
جنگ شاید روی نقشه‌های نظامی پایان یافته باشد، اما اقتصاد جهان هنوز از زیر آوار آن بیرون نیامده است. خبر توافق اولیه برای پایان درگیری‌ها و بازگشایی تنگه هرمز، در نخستین واکنش بازارها باعث افت قیمت نفت شد‌ اما در اتاق‌های تصمیم‌گیری اروپا، کسی برای جشن گرفتن عجله ندارد.
بانک مرکزی اروپا این روزها با یک دوراهی دشوار روبه‌روست؛ از یک سو باید برای مهار تورم، نرخ بهره را افزایش دهد؛ اقدامی که می‌تواند اقتصادهای شکننده اروپایی را به سمت رکود سوق دهد. از سوی دیگر، ثابت نگه داشتن نرخ بهره به‌معنای تداوم فشار گرانی بر خانوارها و صنایع خواهد بود.
دلیل این نگرانی هم معلوم است. حتی اگر کشتی‌ها دوباره از تنگه هرمز عبور کنند، آثار اختلال در زنجیره تأمین انرژی به این سرعت از بین نمی‌رود. تجربه شوک‌های نفتی دهه ۱۹۷۰ نشان داده که بازگشت قیمت‌ها به شرایط عادی، لزوماً به‌معنای پایان تورم نیست و اثرات آن ماه‌ها و گاهی سال‌ها در اقتصاد باقی می‌ماند. در بحران انرژی سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ نیز اروپا آموخت که هر تکانه در بازار نفت و گاز می‌تواند مستقیماً به افزایش هزینه حمل‌ونقل، تولید و قیمت کالاهای مصرفی منجر شود.

روش جدید انگلیس برای مراقبت از کودکان در فضای مجازی
سال‌ها دولت‌ها به خانواده‌ها توصیه می‌کردند مراقب فرزندانشان در فضای مجازی باشند‌ اما کمتر کسی از خود پلتفرم‌ها سؤال می‌کرد که چرا کودکان و نوجوانان ساعت‌های طولانی در آنها وقت می‌گذرانند. حالا به‌نظر می‌رسد انگلیس تصمیم گرفته سراغ همین سؤال برود.
مقرراتی که دولت لندن در آستانه تصویب آن قرار دارد، صرفاً درباره تعیین حداقل سن برای عضویت در شبکه‌های اجتماعی نیست. هدف اصلی، محدود کردن قابلیت‌هایی است که برای نگه‌داشتن کاربران در محیط برنامه‌ها طراحی شده‌اند؛ از پیمایش بی‌پایان محتوا گرفته تا پیام‌های ناپدیدشونده و برخی ابزارهای تعاملی که منتقدان آنها را عامل افزایش وابستگی نوجوانان به فضای مجازی می‌دانند.
آنچه این تصمیم را مهم می‌کند، تغییر نگاه دولت‌ها به مسئله است. تا چند سال پیش، نگرانی اصلی محتوای نامناسب بود؛ اما امروز بحث بر سر خود سازوکار شبکه‌های اجتماعی است؛ سازوکاری که هرچه زمان بیشتری از کاربران بگیرد، درآمد تبلیغاتی بیشتری برای شرکت‌های فناوری ایجاد می‌کند.
انگار نبرد جدید، دیگر بر سر اینترنت نیست؛ بر سر میزان نفوذ آن در زندگی کودکان است.

امنیت شغلی درجه یک در آمریکا به‌خاطر یهودستیزی!
اظهارات یک دانشجوی ۱۹ ساله آمریکایی در جریان مصاحبه شغلی، طی کمتر از 2 روز به یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات رسانه‌ای در آمریکا تبدیل شد. این دانشجو هنگام رد کردن پیشنهاد شغلی اعلام کرده بود که تمایلی به‌کار کردن برای یک کارفرمای یهودی ندارد. پس از انتشار این اظهارات، بنیانگذار میلیاردر شرکت پالانتیر، از بزرگ‌ترین شرکت‌های فناوری و تحلیل داده در آمریکا که در جنگ علیه ایران و نسل‌کشی غزه هم نقش داشته، خواستار افشای هویت این دانشجو شد و اندکی بعد مشخصات وی در فضای‌عمومی منتشر شد. همزمان، رسانه‌های جریان اصلی آمریکا نیز با پوشش گسترده این ماجرا، نام و تصویر او را در سطحی وسیع بازنشر کردند. در ادامه، یکی از مقام‌های ارشد وزارت دادگستری در دولت ترامپ از شهروندان خواست درصورتی که این دانشجو در آینده در جایی استخدام شد، موضوع را گزارش کنند؛ تلاشی برای محروم کردن دائمی او از فرصت‌های شغلی. منتقدان می‌پرسند چرا اظهارات مشابه یا حتی شدیدتر علیه برخی گروه‌های دیگر، معمولا با چنین حجم از واکنش رسانه‌ای و فشارهای حرفه‌ای و اجتماعی مواجه نمی‌شود.

هوادار انقلاب
اعتراضش هم باید قانونی باشد
به تعداد افراد در یک جامعه نظرات و برداشت‌های سیاسی وجود دارد. طبیعتا تمامی اعضای یک جامعه سیاسی درمورد موضوعی اتحاد نظر نخواهند داشت و این امری طبیعی است، اما اعتراض در قبال برخی تصمیم‌ها از سوی زمامداران امور باید در چارچوب قانون و با درنظر گرفتن مصالح کشور باشد. فرقی نمی‌کند نیت یک تجمع اعتراضی چیست؛ در وهله اول انطباق آن با قانون است که باید رعایت شود. طبق اصل27 قانون اساسی تجمع و راهپیمایی‌های مختلف باید بدون حمل سلاح بوده و مغایر با احکام اسلامی نباشد. همچنین در اصل40 این میثاق ملی آمده هیچ‌کس نمی‌تواند اعمال حق خویش را وسیله اضرار به غیر یا تجاوز به منافع عمومی قرار دهد.
از این‌رو با هر برداشتی که نسبت به تحولات سیاسی کشور داشته باشیم، درنظر گرفتن مصالح کشور و ضوابط یک راهپیمایی و تجمع اعتراضی قانونی، اصلی است که نباید مورد خدشه قرار گیرد. طبیعی است اگر دوستداران انقلاب اسلامی به قانون اساسی کم‌توجه باشند، فرصت‌طلبان ضدانقلاب راه را برای آشوب و جنگ داخلی مهیا می‌بینند.

رسانه عبری: تمام جبهه‌ها
علیه اسرائیل باز است
روزنامه آحارانوت در گزارشی نوشت که 2سال و نیم پس از آغاز جنگ، اسرائیل با وجود قدرت نظامی بالا، به هیچ‌یک از اهداف اصلی خود نرسیده و تمام جبهه‌ها باز باقی مانده است.

وضعیت میدانی
 ایران:  پایدار مانده؛ برنامه هسته‌ای با وجود آسیب، قابل بازسازی ظرف 2 سال؛ زرادخانه موشکی همچنان قابل توجه‌
جبهه‌های نیابتی: حماس در غزه در حال بازسازی کنترل؛ حزب‌الله در شمال درگیر؛ حوثی‌ها حملات را مدیریت می‌کنند.
تهدید اقتصادی: ایران با تهدید تنگه هرمز، اقتصاد جهانی را تحت فشار قرار داده.

وضعیت دیپلماتیک
  آمریکا اسرائیل را از مذاکرات با ایران کنار گذاشته و منافع آن را نادیده می‌گیرد.
  اسرائیل به یکی از منفورترین کشورهای جهان تبدیل شده و افکار عمومی آن را مقصر اصلی جنگ می‌دانند.

آسیب‌پذیری راهبردی
  نتانیاهو صرفا بر افزایش خشونت تکیه کرده و دیپلماسی را نادیده گرفته است.
  شرط‌بندی روی ترامپ با شکست مواجه شده؛ ترامپ خواستار پایان جنگ «حتی با توافقی بد» است.
  اسرائیل عملا به تحت‌الحمایه آمریکا تبدیل شده؛ دو «نه» نتانیاهو به ترامپ با ترمزهای متقابل واشنگتن پاسخ داده شد.

چه خواهد شد؟
  آزمایش بعدی لبنان: احتمال دستور توقف آتش از سوی ترامپ
  حزب‌الله احتمالا با عقب‌نشینی تاکتیکی به شمال لیتانی، زمان می‌خر‌د.
نتیجه نهایی:  زور به تنهایی کافی نیست. فقدان دیپلماسی مؤثر، اسرائیل را در موقعیتی شکننده با چشم‌اندازی مبهم قرار داده است. هیچ جبهه‌ای واقعا بسته نشده است.

صورت‌حساب ۴ میلیارد پوندی ترامپ برای رانندگان انگلیسی


۲۶۰ میلیون پوند در هفته: بار مالی تحمیل‌شده به رانندگان و کسب‌وکارها
علت اصلی افزایش هزینه‌ها: محدودیت تردد نفتکش‌ها در تنگه‌هرمز و افزایش قیمت جهانی نفت