چند خاطره به یاد بهروز رضوی

علی علایی ؛ روزنامه‌نگار


سال ۱۳۷۰ بود. در نمایش خصوصی فیلم «شانس زندگی» شهریار پارسی‌پور در سینما آفریقا او را برای نخستین بار دیدم. گفتم:« آقای رضوی! من صدای شما رو خیلی دوست دارم.»
 با لبخند گفت: «خدا سلیقه‌تو اصلاح کنه!...» با چه فروتنی باوقاری پاسخم را داد. قشنگ بود. خیلی خوشم آمد از جوابش!

 اواسط دهه 70 بود. با ناصر برهان‌آزاد برای نخستین‌بار آموزشگاه تعلیم صدا و گویندگی دایر کرده بود. تقاطع خیابان‌های بهار شمالی و ظهیرالدوله؛ سر شبی از آن روزها در تاکسی با آنها همسفر شدم. گفتم:« آقای رضوی من می‌خوام بیام آموزشگاه برای تعلیم دیدن صدا. پرسید:«برای چه قصد و هدفی؟ بازیگری، مجری‌گری، گویندگی رادیو، بازیگری نمایشنامه رادیویی، دوبله... کدام؟» گفتم:« هیچ‌کدام!» متعجب پرسید: «پس برای چی؟» گفتم: «برای اینکه وقتی می‌خوام توی یک جمع، جلسه، کلاس، دورهمی و حتی خانواده حرف بزنم، درست و صحیح و قشنگ حرف بزنم.»لبخند خاصی زد و گفت:« تا حالا این جواب رو نشنیده بودم. پس حالا که قصدت اینه و مهم هم هست، توصیه من به تو اینه که اصلا کلاس نیایی! نیاز نداری! وقت خودت رو نگیر!»
گفتم:«پس چه کار کنم؟» گفت:«چند تا نکته می‌گم عمل کن... اول اینکه تو ته لهجه مازندرانی داری! بچه مازندرانی؟...»سریع متوجه شد. گفتم:«نه!» ولی کودکی و نوجوانی‌ام در مازندران گذشت، احتمالا این باعث شده! گفت:«رفعش کن، اساسا گوینده و سخنور نباید لهجه داشته باشه، این کاری که می‌گم رو انجام بده! هر روز چند غزل حافظ بخون! درست و بی‌غلط تلفظ کن! این بهترین استاده! بعد هم یک نکته مهم دیگر؛ تو زبونت سین‌شین می‌زنه!...»از دقت و سرعتش خندیدم. گفت:« مشکلی نیست، از این جملاتی که سین و شین زیاد دارند مدام و پشت سر هم بگو. تمرین‌ کن و هی تکرار کن!...» گفتم:« مثل چی؟» گفت:« مثل کشتم شپش شپش‌کش شش‌پا را ! یا مثل شیش سیخ کباب سیخی شیش‌زار !...» خیلی برایم جالب بود. بعد گفت: «درست می‌شه و نیازی به کلاس نیست. بقیه نکته‌ها رو به‌تدریج یاد می‌گیری، از حافظ یاد می‌گیری!»

 وقتی چند سال پیش در سریال «گناه فرشته» او را در نقش پدرخوانده‌گونه عماد، دیدم حسی به من می‌گفت که طولی نمی‌کشد تا دیگر نبینمش و چنین هم شد.
برای همه صداهای ماندگارش، ترانه‌های زیبایش، اجراهای متنوعش و بازی‌های گزیده‌اش از او سپاسگزارم و خاطره دارم. یادش گرامی.