سفیران خاموش کربلا

فاطمه عباسی| روزنامه نگار

«ایثار» به زبان فرانسه چه می‌شود؟ «شجاعت» را چگونه برای مخاطبی در نیویورک به تصویر می‌کشند؟ و «مظلومیت» عمیق یک حماسه را با کدام رنگ می‌توان بر بومی نشاند که در لندن به نمایش درآید؟ پاسخ گاهی نه در واژه‌نامه‌ها که بر بوم نقاشان است. زبان اندوه زبانی جهانی است و هنر بهترین مترجم آن. در سکوت گالری‌های هنر جهان، جایی که هر اثر با شناسنامه‌ای دقیق معرفی می‌شود، آثاری نفس می‌کشند که داغ کربلا را بر سینه دارند. این تابلوها، از نقاشی‌های قهوه‌خانه‌ای ایران تا آبرنگ‌های ظریف هندی و چاپ‌های مدرن، فراتر از یک سند تاریخی عمل می‌کنند. آنها سفیرانی هستند که روایتی از حق‌طلبی و ایستادگی را برای چشمانی ناآشنا، اما قلب‌هایی آشنا با مفهوم انسانیت بازگو می‌کنند. این گزارش، سفری به همین گنجینه‌های ساکت است تا ببینید چگونه سوز یک نیم‌روز، قرن‌ها بعد در قاب‌های زرین موزه‌های جهان جاودانه شده است.