آیا کنگره ماشین جنگ ترامپ را متوقف کرد؟

حسین هوشمند، کارشناس مسائل آمریکا

در سال 1973و بعد از فاجعه جنگ ویتنام کنگره،قانونی را مصوب کرد که طی آن اعلان جنگ باید با نظر این نهاد سیاسی-‌حقوقی باشد و هدف از آن محدود کردن رؤسای جمهور در قبال مسئله جنگ است.
 اما از آن پس به‌دلیل خلأهایی که در این قانون وجود داشت، رؤسای‌جمهور تفسیرهای مدنظرشان را به این قانون تحمیل کردند و از این‌رو شاهد بودیم که چه در زمان کلینتون در کوزوو، چه در زمان اوباما در لیبی و چه در زمان ترامپ در ایران، عملیات‌های نظامی صورت گرفت.
 رؤسای جمهور آمریکا با پنهان‌شدن پشت کلیشه «عملیات نظامی» اقدامات جنگ‌طلبانه خود را پیگیر می‌شدند تا بتوانند توجیه حقوقی نیز برای کارهای خود داشته باشند.
 از زمان جنگ با ایران بارها موضوع محدودیت اختیارات رئیس‌جمهور مطرح شد. پیشگام این موضوع دمکرات‌ها بودند. آنان سعی داشتند با پیش‌کشیدن این موضوع از مخالفت مردم با جنگ نهایت استفاده را ببرند تا از این طریق فشاری را روی جمهوری‌خواهان وارد کنند. دمکرات‌ها می‌خواهند به جامعه چنین القا کنند که جمهوری‌خواهان با عدم‌رأی به طرح محدودیت‌های نظامی رئیس‌جمهور از جنگی دفاع می‌کنند که فشارش روی مردم است.
  بعد از 7دور شکست در رأی‌گیری، در دور هشتم، محدود‌کردن اختیارات ترامپ و اقدام نظامی علیه ایران تصویب شد. این رأی‌گیری با 50موافق و 47مخالف به سرانجام رسید.
 موضوع مهم آن است که این مصوبه به روی میز رئیس‌جمهور می‌رود و اگر تعداد رأی‌های مثبت به 67نرسیده باشد، ترامپ می‌تواند آن را وتو کند!
 گرچه از منظر حقوقی شانس کمی برای محدود کردن ترامپ وجود دارد، اما از نظر سیاسی و رسانه‌ای دمکرات‌ها دریافتند که رفته‌رفته فشارشان روی جمهوری‌خواهان درحال نتیجه‌ دادن است و می‌توانند از این طریق در انتخابات میان‌دوره‌ای آبان‌ماه کنگره شانس خوبی داشته باشند.
  درحال حاضر طیف مخالف جنگ با ایران دست پُری دارد و می‌تواند در جامعه جریانات را به نفع خود هدایت کند تا جمهوری‌خواهان و جنگ‌طلبان را عاملان چالش‌های پساجنگ معرفی کنند.