نگهبانان ساحلهای فارسی
علیرضا محمودی؛ روزنامهنگار
شادروان شکرالله صفوی، صاحبامتیاز روزنامه «کوشش» از روزنامهنگاران اهل بوشهر بود که سودای سیاست داشت. او در سال 1314راهی مجلس شد تا نماینده مردم شهرش در دوره چهار و پنج مجلس شورای ملی باشد. کوشش به سنت روزنامههای آن دوران همیشه پاورقی منتشر میکرد، از داستانهای رمانس تا روایتهای تاریخی. معروفترین پاورقی کوشش را محمدحسین رکنزاده آدمیت با عنوان «دلیران تنگستانی» در سال 1310نوشته است. آدمیت روزنامهنگاری اهل شیراز بود که دلبسته تاریخ و جغرافیای ایران بود. دلیران تنگستانی در دورهای منتشر شد که توجه به تاریخ و دلاوری ایرانیان در داستانهای مطبوعاتی رونق داشت. داستان تاریخی مقاومت مردم بوشهر به رهبری رئیسعلی دلواری و خالوحسین دشتی در برابر اشغال نظامیان انگلیسی در سالهای جنگ جهانی اول در روزگار احمدشاهی بود، اما در سال1352توسط انتشارات اقبال، بهصورت کتاب به بازار عرضه شد. شادروان همایون شهنواز، از کارگردانان تلویزیون ملی ایرانرمان را برای ساخت به مدیران وقت سازمان پیشنهاد داد. شهنواز که سابقه مؤثری در گروه موسیقی «شبح» داشت، در این داستان سلحشورانه روایتی از مقاومت مردم ایران را دیده بود که میتواند همیشه دیدنی باشد. نیم قرن بعد از نخستین نمایش «دلیران تنگستان» (اسفند 1354) پیشبینی شهنواز همچنان زنده و پابرجاست. رئیسعلی دلواری (شادروان محمود جوهری) با صدای شادروان منوچهر والیزاده و خالوحسین دشتی (شادروان شهروز رامتین) با صدای شهروز ملکآرایی، تجسم بیچون و چرایی هستند از مقاومت در برابر دشمن، آنهایی که اسلحههای سادهشان را با باروت غیرت پر کردند و چکامه آبهای ما را به فارسی چکاندند و رفتند. دلیران تنگستانی رد خود را بر تاریخ گذاشته و خط و ربطش با صدای دمامی که شادروان احمد پژمان برای همیشه نواخته تا بوشهر و تنگستان و تنگسیر صداییمدام باشند در گوش ما: نگو زارممد، بگو شیرممد.
