خداحافظ عالیجناب

عبدالله موحد، اسطوره کشتی ایران در 86‌سالگی درحالی‌که در آمریکا زندگی می‌کرد، درگذشت. با وجود این، فاصله هزاران کیلومتری و سال‌ها زندگی در آن سوی اقیانوس‌ها، هرگز نتوانست میان موحد و خاکی که در آن ریشه دوانده بود، ذره‌ای فاصله بیندازد. او جسمش را با خود به غربت برد، اما قلبش را برای همیشه در کوچه‌پس‌کوچه‌های مازندران و در آغوش مردم ایران جا گذاشت. موحد تنها یک اسطوره بی‌نظیر روی تشک کشتی نبود؛ او تندیس زنده وفاداری و عشق بی‌قیدوشرط به مام میهن بود. در تاریخ ورزش جهان کمتر چهره‌ای را می‌توان یافت که این‌چنین با تمام وجود پایبند به هویت ملی خویش بماند. زیباترین و تکان‌دهنده‌ترین یادگار او برای ما، نه برق مدال‌های زرین المپیک و جهان، بلکه آن جمله تاریخی و غرورآفرینی است که در پاسخ به پیشنهادهای نجومی برای مربیگری تیم ملی آمریکا بر زبان آورد. وقتی از او خواستند تا دانش بی‌بدیلش را در اختیار رقیبان قرار دهد، گفت: «من هرگز نمی‌توانم به بیگانگان یاد بدهم که چگونه فرزندان ایران را به زمین بزنند.»
او بارها در مصاحبه‌هایش با بغض گفته بود: «من هرچه دارم از آب و خاک ایران است.» در تمام آن سال‌های طولانی دلتنگی و دوری، هر بار که نام ایران و مردمش به میان می‌آمد، چشمانش از اشک خیس می‌شد و صدایش می‌لرزید. امروز که جسم خسته او در میان ما نیست، بغضی سنگین گلوی ایران را می‌فشارد. موحد با زندگی‌اش به ما آموخت که می‌توان در اوج قله‌های افتخار جهان ایستاد، اما هرگز فراموش نکرد که ریشه در کدام خاک داریم. پهلوان نامدار ما رفت، اما عشق بی‌نهایت و خالصانه او به وطن، همچون لاله‌ای سرخ در سینه تاریخ این سرزمین تا ابد زنده و شکوفا خواهد ماند. یادت جاودان، ‌ای عاشق‌ترین فرزند ایران.