علیرضا داوودنژاد
کارگردان
حاکمیت ایران بر تنگه هرمز، همواره چون شیری خفته در ناخودآگاه جمعی ایرانیان بود که اکنون بیدار شده و بر فراز خلیجفارس گام برمیدارد. مسیر این حاکمیت، با عبور جسورانه فرماندهان از میان میدانهای مین گشوده شده است؛ مسیری که دهها میلیون رهرو ایرانی در پی آن هستند تا به غایت اهداف انقلاب ۵۷، یعنی توزیع عادلانه قدرت، تحقق عدالت و سیادت رأی اکثریت بر قوانین اجرایی، دست یابند. بیهوده در پی سرکوب ارادهای نباشید که ریشه در هزارهها تاریخ دارد؛ ایران، نماد انقلابی بشریت است؛ معترض به جهانی که بر محور ستم و مدار ویرانی طبیعت میچرخد. حاکمیت ایران بر تنگه هرمز، آغازگر عصری نو برای اعاده کرامت انسانی و بازگشت رأفت به تمامی موجودات خواهد بود.
مهشید جوادی
بازیگر
ممنونم وطن که میگذاری در تو حل شوم،در تو بمیرم و در جایی غیر از تو زنده نباشم. دوستت دارم.
حامد عنقا
کارگردان
اگر ایران، ایران مانده بهخاطر تابآوری پدر و مادرهایی است که بچههایشان را در راه وطن فدا کردند. این جنس مقابله و واکنش مردم ایران برای بار اول رخ نداده؛ وقتی سیر تاریخ را نگاه کنیم، یک تفاوت ماهیتی ملت ایران نسبت به گذشتهاش پیدا کرده است.
یوسفعلی میرشکاک
شاعر
اخیرا «جنگ و صلح» لئو تولستوی را خواندم. غرب در برابر میراث گذشته ما هیچچیزی ندارد. یونان امروز نه بهرهای از هومر دارد، نه افلاطون و ارسطو. همین آمریکایی که ما ذلیلش کردیم، 40سال پیش کسی جرأت نداشت با او معارضه کند. جنگی که با او انجام دادیم نشان داد پهلوان پنبه است.
برشهای کوتاه
در همینه زمینه :