یک دل به وسعت ایران

فتانه احدی | روزنامه‌نگار| 

از نخستین روز جنگ تحمیلی سوم که صدای انفجار و بمباران‌های متعدد تهران را پر کرده بود، خانه‌های مسکونی نخستین اماکنی بودند که هدف آسیب‌ و تخریب گسترده قرار گرفتند. خانواده‌های زیادی خانه و محل زندگی‌شان را از دست دادند و در این شرایط بود که موجی از همدلی میان مردم کشورمان به راه افتاد و هر کسی با هر تخصصی که داشت، برای کمک به مردم آسیب دیده پیشقدم شد. یکی از این افراد، حسن صالحی است که کار و کاسبی‌اش را در زنجان رها کرده و برای بازسازی خانه‌های آسیب‌دیده، راهی تهران شده است.
حسن 30ساله و اهل زنجان است. او در شهر خودشان تولیدی کفش دارد اما این همه تخصص‌اش نیست. او تبحر زیادی هم در بنایی و کارهای ساختمانی دارد و برای همین بود که تصمیم گرفت برای کمک به مردم آسیب‌دیده راهی پایتخت شود.
حسن در گفت‌وگو با همشهری می‌گوید: وقتی متوجه شدم بسیاری از مردم از شهرهای مختلف برای کمک به تهران می‌روند، تصمیم گرفتم من هم کاری انجام دهم. نمی‌توانستم بنشینم و دست روی دست بگذارم. به همین دلیل از طریق یکی از دوستانم که در یک گروه جهادی فعالیت داشت، به این گروه پیوستم و راهی تهران شدم.
پس از رسیدن به پایتخت بود که حسن به عمق جنایات آمریکا و رژیم صهیونیستی پی برد. او ادامه می‌دهد:‌ خانه‌های زیادی در تهران تخریب شده و همه‌شان خانه‌های مردم عادی هستند.‌ ای کاش آنهایی که مدعی بودند دشمن فقط به مناطق نظامی حمله می‌کند اینها را به چشم می‌دیدند. من با یک گروه مهندسی همراه شدم تا هر کاری که بلدم انجام دهم.
مرد زنجانی می‌افزاید: نخستین مواجهه من با خانواده‌های آسیب‌دیده وقتی بود که به ما اعلام کردند که دیوارهای یک واحد آپارتمان در طبقه ششم در اطراف میدان شهدا فروریخته است؛ بنابراین برای تخریب و بازسازی دیوارهای خانه، راهی محل انفجار شدیم. این واحد آپارتمانی به‌شدت صدمه دیده بود اما ساکنان آن در این حادثه جان سالم به در برده بودند. وضع مالی آنها خوب نبود و صاحبخانه می‌گفت که هیچ پولی برای بازسازی ندارد. ما هم کار را شروع کردیم و یک هفته صبح تا شب در آنجا کار می‌کردیم و توانستیم خانه را بازسازی کنیم و تحویل صاحبش بدهیم. حالا مدتی است که  از حضور حسن و گروه جهادی در تهران می‌گذرد و آنها توانسته‌اند در این مدت خانه‌های زیادی را بازسازی کنند. آنها هر روز با ابزار و آلاتی که دارند راهی خانه‌های آسیب‌دیده می‌شوند و بدون هیچ چشمداشتی شروع به تعمیر و بازسازی آنجا می‌کنند؛ اتفاقی که تنها قطره‌ای در دریای همدلی مردم کشورمان به شمار می‌رود.

هم‌خانه مردم 
درحالی‌که افراد زیادی در روزهای گذشته برای کمک به آسیب‌دیدگان جنگ راهی تهران شده‌اند، برخی دیگر در همان شهر و محل زندگی‌شان کمک حال آسیب‌دیدگان شدند. مریم مرادی 30ساله، اهل یکی از روستاهای قزوین است. او و همسرش که در یک خانه بزرگ روستایی زندگی می‌کنند، در طول جنگ تحمیلی تصمیم گرفتند تا خانه‌‌شان را برای مدتی به‌صورت رایگان در اختیار مسافرانی بگذارند که جایی برای ماندن نداشتند.
 مریم می‌گوید: وقتی اخبار تهران را می‌شنیدم، قلبم فشرده می‌شد. نمی‌توانستم تحمل کنم که هموطنانم زیر بمباران و آتش جنگ باشند و ما در جایی امن باشیم. برای همین با همسرم تصمیم گرفتیم کاری کنیم. به دوستانم در تهران پیام دادم و از آنها خواستم تا به افرادی که در جنگ آسیب دیده‌اند و جایی برای ماندن ندارند اعلام کنند که خانه ما میزبانشان خواهد بود. مرادی می‌افزاید: خانه ما 3اتاق و یک سالن پذیرایی و یک حیاط بزرگ دارد. ما اتاق‌ها را تجهیز و حیاط را نیز برای افرادی آماده کردیم که می‌توانستند در چادر یا کانکس زندگی کنند. به این ترتیب از اواسط اسفند خانه را آماده پذیرایی از مسافران کردیم.
مرادی می‌گوید: دوستانمان در تهران با پرس و جو، افرادی را که نیاز به سرپناه داشتند به ما معرفی کردند. خیلی زود 4خانواده به خانه ما آمدند که 2خانواده با هم فامیل بودند و بقیه هم از افرادی بودند که یکی از دوستان به ما معرفی کردند. در این مدت همه تلاش‌مان را کردیم که احساس غریبی نکنند و آنها تا روز اعلام آتش‌بس در خانه ما ساکن بودند و در تمام این روزها بدون هیچ تنشی چند خانواده در کنار هم زندگی کردیم. انگار در آن روزهای سخت، مهربانی و همدلی قوی‌تر و خانواده‌ها به هم نزدیک‌تر می‌شوند؛ طوری که حالا و با رفتن آنها به‌شدت دلتنگ‌شان شده‌ایم.